Feeds:
Άρθρα
Σχόλια

Κάθε χρόνο, διαγιγνώσκονται στην Ευρώπη 3,2 εκατομμύρια καρκίνοι, κυρίως του μαστού, του παχέος εντέρου και του ορθού ή του πνεύμονα. Είναι γνωστό ότι ο καρκίνος αποτελεί μια πολυπαραγοντική νόσο. Οφείλεται μεν στην κληρονομικότητα κάθε ατόμου, αλλά καθοριστικοί παράγοντες εμφάνισης και έκβασης της νόσου είναι περιβαλλοντικού περιεχομένου όπως η διατροφή , ο τρόπος και το περιβάλλον διαβίωσης.

ΔΙΑΤΡΟΦΗ:

  • το αυξημένο πέρα από τα φυσιολογικά επίπεδα βάρος και η παχυσαρκία σχετίζονται με την ανάπτυξη κάποιων μορφών καρκίνου.
  • Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Έρευνας για τον Καρκίνο συγκάλεσε μία ομάδα ειδικών που εξέτασε εκατοντάδες επιδημιολογικές μελέτες σχετικά με τη διατροφική πρόσληψη φρούτων και λαχανικών και δημοσίευσε τα ευρήματα της τον Ιούλιο του 1997. Τα αποτελέσματα παρέχουν ιδιαιτέρως ικανοποιητικά στοιχεία, αφού βρέθηκε ότι η ευρεία κατανάλωση λαχανικών και φρούτων ασκεί προληπτική δράση έναντι της καρκινικής νόσου.
  • Σύμφωνα με έρευνες, υπάρχει πληθώρα τροφίμων με ένα εξαιρετικό συνδυασμό βιταμινών, ανόργανων στοιχείων και φυτοχημικών ενώσεων που δρουν με συνέργια και επιδρούν προστατευτικά στο μεταβολισμό των κυττάρων αποτρέποντας την εμφάνιση καρκίνου. Τέτοιες ουσίες είναι η βιταμίνη C, η βιταμίνη Ε και τα φλαβονοειδή που έχουν αντιοξειδωτική δράση, με αποτέλεσμα να εξουδετερώνουν τις ελεύθερες ρίζες του οξυγόνου μέσα στα κύτταρα. Το ελαιόλαδο μπορεί και ασκεί προστασία από διάφορες καρκινικές μορφές, λόγω της περιεκτικότητας του σε βιταμίνη Ε , σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα και σε σκουαλένιο, συστατικό το οποίο παρεμβαίνει στα ογκογονίδια.
  • Έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά ότι διατροφή πλούσια σε κορεσμένο λίπος (πιο συγκεκριμένα ζωικό λίπος) αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης κάποιων μορφών καρκίνου. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι ο κίνδυνος εμφάνισης ορθοκολπικού καρκίνου, αυξάνει με την υψηλή κατανάλωση κόκκινου κρέατος. Επίσης η υπερκατανάλωση καπνιστών και παστών κρεάτων συνδέεται με καρκίνου του στομάχου . Και ο τρόπος που μαγειρεύεται το κρέας είναι σημαντικός. Όταν το κρέας ή το ψάρι εκτίθενται κατευθείαν στις φλόγες ή σε πολύ μεγάλη θερμοκρασία, όπως συμβαίνει συνήθως όταν το φαγητό ψήνεται στα κάρβουνα, στον φούρνο ή στο τηγάνι, παράγονται ουσίες με καρκινογόνο δράση. Το επεξεργασμένο κρέας (συσκευασμένο μπιφτέκι) και το ζαμπόν περιέχουν νιτρώδη και νιτρικά άλατα ως συντηρητικά. Με βάση μελέτες που έχουν γίνει σε ζώα, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ιδιαίτερα τα νιτρώδη άλατα μπορεί να μετατραπούν στο στομάχι σε καρκινογόνες νιτροζαμίνες, κάτι που ενδεχομένως θα μπορούσε να αυξήσει τον κίνδυνο για καρκίνο του στομάχου. Φαγητά που διατηρούνται στο αλάτι, στο ξύδι ή που είναι καπνιστά, περιέχουν ουσίες που μπορεί να αυξάνουν τον κίνδυνο για καρκίνο.
  • Yπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία που επιβεβαιώνουν τη θετική συσχέτιση υπερκατανάλωσης αλκοόλ και εμφάνισης διαφόρων μορφών καρκίνου. Η συσχέτιση αυτή ενισχύεται όταν υπάρχει και ταυτόχρονο κάπνισμα .Να σημειωθεί ότι ο κίνδυνος εμφάνισης και ο μηχανισμός δράσης εξαρτώνται κάθε φορά από την καρκινική μορφή. Απ΄την άλλη πλευρά, έχει ευρέως τεκμηριωθεί ότι 1-2 ποτηράκια κρασί την ημέρα δρουν ευεργετικά στον οργανισμό προάγοντας την υγεία, τη διάθεση και την καλή καρδιά.

ΑΣΚΗΣΗ:

Σύμφωνα με την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία, η άσκηση έχει προληπτικό ρόλο, αφού συμβάλει στη διατήρηση ενός υγιούς σωματικού βάρους, επιδρά θετικά στα επίπεδα των ορμονών και σε ό,τι αφορά την περίπτωση του καρκίνου η άσκηση μπορεί και βοηθά στη σωστή κινητικότητα του εντέρου.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ:

Μόνο σε ό,τι αφορά το επαγγελματικό περιβάλλον έχουν καταγραφεί 28 επιβεβαιωμένοι καρκινογόνοι παράγοντες, 27 πιθανοί καρκινογόνοι παράγοντες και 113 δυνητικοί καρκινογόνοι παράγοντες.

Στην κορυφή των νεοπλασιών βρίσκεται ο καρκίνος του πνεύμονος, ο οποίος «καλπάζει» χρόνο με τον χρόνο στις ανεπτυγμένες χώρες. Εκτός από το κάπνισμα, στο οποίο αποδίδεται το 66% των κρουσμάτων της νόσου, αυτή συνδέεται επίσης με την ατμοσφαιρική ρύπανση, τη ρύπανση στους εσωτερικούς χώρους λόγω καύσεως στερεών καυσίμων, αλλά και την έκθεση σε ραδόνιο, σε ιονίζουσα ακτινοβολία, σε άσβεστο και σε άλλα χημικά στοιχεία, όπως το χρώμιο, το νικέλιο, το κάδμιο. Ο καρκίνος πνεύμονα είναι συχνότερος στις πόλεις παρά στην ύπαιθρο. Ο μολυσμένος αέρας των πόλεων, αυξάνει τον κίνδυνο προσβολής από καρκίνο πνεύμονα. Στον αέρα που αναπνέουμε κάθε μέρα, υπάρχουν καρκινογόνες ουσίες. Στις πόλεις, οι καρκινογόνες ουσίες του αέρα, είναι περισσότερες.

Οι κύριες αιτίες πρόκλησης καρκίνου πνεύμονα είναι:

  1. Το κάπνισμα
  2. Το ραδόνιο
  3. Το διοξείδιο αζώτου
  4. Ο αμίαντος
  5. Το αρσενικό
  6. Η ραδιενεργός σκόνη

Δεύτερος στην αρνητική σειρά ο καρκίνος του στομάχου, που συνδέεται με το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού και ο οποίος χτυπάει περισσότερο τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Με περιβαλλοντικούς παράγοντες φαίνεται να συνδέονται και άλλα νεοπλάσματα, όπως η λευχαιμία – ποσοστό της τάξεως του 2% των κρουσμάτων αποδίδεται σε έκθεση σε χημικά όπως το βενζόλιο – αλλά και το κακόηθες μελάνωμα – κύρια αιτία εμφάνισής του είναι η έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία. (Παρά ταύτα επιμένουμε να «εξαφανίζουμε» το προστατευτικό στρώμα του όζοντος με όποιον τρόπο μπορούμε, υπογραμμίζουν οι συντάκτες της έκθεσης.) Σε εμφάνιση καρκίνου συμβάλλουν επίσης οι αφλατοξίνες στις τροφές (καρκίνος του ήπατος), ο άσβεστος στο πόσιμο νερό (διαφορετικές μορφές καρκίνου, μεταξύ των οποίων καρκίνος του δέρματος), αλλά και ο ιός των ανθρωπίνων θηλωμάτων HPV (καρκίνος του τραχήλου της μήτρας).

Ο αμίαντος, είναι μια από τις ουσίες που ευθύνεται για τον καρκίνο του πνεύμονα και του λάρυγγα. Στα ορυχεία αμίαντου, στις ναυπηγοκατασκευαστικές ζώνες, στις μονάδες παραγωγής μονωτικών υλικών ή πυρίμαχων ενδυμάτων, τα προβλήματα είναι μεγάλα και οι εργαζόμενοι αποτελούν ομάδες υψηλού κινδύνου.

Το αρσενικό είναι άλλη μια ουσία που ευθύνεται για τον καρκίνο του δέρματος και των πνευμόνων. Συνήθως χρησιμοποιείται στη γεωργία (αμπελουργία), μέσω των εντομοκτόνων. Τόσο στους χώρους παρασκευής των εντομοκτόνων, όσο και κατά τη διάρκεια της εξόρυξής του, όπως και στα χυτήρια χαλκού, ο κίνδυνος για τους εργαζόμενους – ιδιαίτερα αν δεν παίρνουν προφυλακτικά μέτρα – είναι άμεσος, κάτι που δείχνουν πολλές έρευνες την τελευταία δεκαετία.

Στις βιομηχανίες παράγωγων του πετρελαίου, πετροχημικών, άνθρακα, φωταέριου, χάλυβα κ. ά συναντάμε την πίσσα, ορυκτέλαια, αιθάλη πουσυσχετίζονται με την εν λόγω ασθένεια που προσβάλει τον οισοφάγο, τον εγκέφαλο, το στομάχι και την ουροδόχο κύστη.

Κατά την παραγωγή σιδηροχρωμίου και στις εργασίες τήξης και κόλλησης μετάλλων, απελευθερώνεται το χρώμιο για το οποίο υπάρχουν σοβαρά στοιχεία για τη συσχέτισή του με τον καρκίνο του στομαχιού.

Στις βιομηχανίες ελαστικών, δέρματος, ταπητουργείων, λιθογραφιών και διυλιστηρίων, υπάρχουν υπολείμματα βενζόλιου και εντοπίζονται νεοπλασίες του λεμφικού ιστού και του αίματος στους εργαζόμενους, σε υψηλό ποσοστό.

Τέλος για την κατηγορία 1 μπορούμε να αναφέρουμε το ραδόνιο κατά την εξόρυξη ουράνιου και το νικέλιο. Και τα δυο προσβάλλουν τους πνεύμονες.

Στην κατηγορία 2 μπορούμε να αναφέρουμε το ακριλονιτρίλιο (που παράγεται με την πιθανότητα πρόκλησης καρκίνου στο παχύ έντερο και τους πνεύμονες), τη φορμαλδεφιδη (στην παραγωγή ρητινών, μελανίτη, υφασμάτων, χάρτου, λιπασμάτων, πλαστικών με επιπτώσεις στον εγκέφαλο, το πεπτικό σύστημα και το αίμα), το βηρύλλιο, το κάδμιο (στη βιομηχανία πλαστικών), το στυρένιο και το θειικό διμεθύλιο. Ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί και με άλλες περιπτώσεις. Αρκεί να αναφέρουμε την ύπαρξη πολλών επιδημιολογικών μελετών που εντοπίζουν καρκινοπάθειες σε κατηγορίες εργαζομένων χωρίς να έχουν εξακριβωθεί επακριβώς οι ουσίες που ευθύνονται. Παράδειγμα, η σκόνη ξύλου και δέρματος, μπορεί να προξενούν καρκίνο στις ρινικές κοιλότητες και τους πνεύμονες. Συχνά ο καρκίνος εμφανίζεται στους εργαζόμενους των ορυχείων σιδήρου, στους μεταλλουργούς, στους αγρότες, στις κομμώτριες, στους κτίστες και το προσωπικό μαγειρείων.

Παρ’ όλα αυτά, και ενώ γίνεται φανερό ότι ο καρκίνος, όπως και άλλες ασθένειες που αυξάνονται στις μέρες μας, όπως το άσθμα, μπορούν να προληφθούν, πολιτικοί και επιστήμονες ασχολούνται με το να εφευρίσκουν φάρμακα για τον καρκίνο. Κι αυτό είναι πολύ φυσικό στο οικονομικοπολιτικό σύστημα το οποίο ζούμε, γιατί αλλιώς πώς θα βγάλουν τα τεράστια κέρδη τους οι φαρμακευτικές εταιρείες και πώς θα ανεβεί (εικονικά πάντα) το ΑΕΠ της χώρας??

Κι έτσι βλέπουμε ό,τι συμβαίνει πάντα με το ζήτημα του περιβάλλοντος: οι πολίτες πληρώνουν πολύ ακριβά και με πολλούς τρόπους. Όχι μόνο με την υγεία τους, αλλά και μέσω της φορολογίας (αφού τα χρήματα δεν χρησιμοποιούνται προς όφελός τους, πχ στην προστασία του περιβάλλοντος ώστε να προληφθούν οι ασθένειες, αλλά δεν ξέρει κανείς που πηγαίνουν), και βέβαια μέσω της πληρωμής σε φάρμακα και νοσοκομεία.

Αλλά ο πιο παράλογος τρόπος με τον οποίο πληρώνουμε τη ζημιά στο περιβάλλον, και επομένως και στον εαυτό μας, είναι άμεσα με τον τρόπο ζωής μας. Έτσι, πληρώνουμε για να φάμε τα πιο ανθυγιεινά φαγητά, να αγοράσουμε αυτοκίνητα, να χρησιμοποιήσουμε λιπάσματα, να κόψουμε δέντρα και να κατασκευάσουμε δρόμους κτλ.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΚΑΙ ΑΓΡΙΑ ΖΩΑ:

Ο καρκίνος δεν απειλεί τη ζωή μόνο των ανθρώπων, αλλά και πολλών άγριων ζώων, σε βαθμό μάλιστα ορισμένα είδη να απειλούνται με εξαφάνιση, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική μελέτη.  Η μελέτη έγινε από ερευνητές της Εταιρίας Προστασίας Άγριων Ζώων (Wildlife Conservation Society), με επικεφαλής την παθολόγο δρα Denis McAloose και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Nature Reviews Cancer».

Ο καρκίνος, που ευθύνεται για πάνω από 10% των ανθρώπινων θανάτων διεθνώς, αντιμετωπίζεται ως αποκλειστικά ανθρώπινο πρόβλημα, αλλά η νέα μελέτη δείχνει πως αυτό είναι λάθος. Σύμφωνα με την έρευνα, υπάρχουν μεγάλοι πληθυσμοί ζώων, στην πλειονότητα των ειδών της Γης, που πεθαίνουν από καρκίνο, χωρίς αυτό να γίνεται γνωστό, λόγω έλλειψης στοιχείων, γεγονός που υποτιμά την έκταση του προβλήματος στην φύση.

Ο καρκίνος μπορεί να σκοτώσει τα ζώα στον ίδιο βαθμό ή και περισσότερο, θέτοντας σε κίνδυνο ολόκληρα είδη, όπως ο «διάβολος της Τασμανίας», το μεγαλύτερο σαρκοφάγο μαρσιποφόρο ζώο του κόσμου, που κινδυνεύει πλέον με εξαφάνιση λόγω μιας σπάνιας μορφής καρκίνου, που κολλά με την επαφή. Ο καρκίνος εμφανίζεται στο στόμα και εμποδίζει τα δυστυχή ζώα να φάνε. Αν ο «διάβολος» όντως εξαφανιστεί, θα είναι το πρώτο γνωστό είδος στον πλανήτη μας που θα έχει αυτή την μοίρα εξαιτίας του καρκίνου.

Επίσης πολλά είδη που ζουν σε θαλάσσια περιβάλλοντα, μολυσμένα από τον άνθρωπο με χημικά, εμφανίζουν υψηλά ποσοστά καρκινικών όγκων, όπως ορισμένες φάλαινες ή γλώσσες. Ορισμένες εξάλλου ιογενείς μορφές καρκίνου των γεννητικών οργάνων επηρεάζουν την ικανότητα ορισμένων άγριων ζώων να αναπαράγουν, όπως οι θαλάσσιοι ελέφαντες, οι θαλάσσιες χελώνες και ορισμένα δελφίνια.

Μερικές από αυτές τις μορφές καρκίνου αφορούν αποκλειστικά τα ζώα και άλλες σχετίζονται με ιούς που μολύνουν και τους ανθρώπους, όπως του έρπη, των κονδυλωμάτων και της ηπατίτιδας.

Η Περιβαλλοντική Ομάδα του Σ.Φ.Ν θα πραγματοποιήσει την πρώτη της συνάντηση για τη νέα χρονιά:

Δευτέρα 12/10 ,    18:00

στο χώρο του Σ.Φ.Ν

environment

Πειράματα σε ζώα

animal_tests

Το 2005 υπολογίζεται ότι χρησιμοποιήθηκαν παγκοσμίως περίπου 100 εκατομμύρια ζώα σε ιατρικά πειράματα όλων των ειδών. Από αυτά, μόλις 30 νέα φαρμακευτικά σκευάσματα παρήχθησαν την ίδια χρονιά. Το 92% των φαρμάκων που δοκιμάζονται σε ζώα απορρίπτονται κατά την κλινική έρευνα σε ανθρώπους. Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, η χρήση ζώων σε πειράματα έχει αποδειχθεί απολύτως αναποτελεσματική. Παράδειγμα, οι ουσίες που χορηγούνται για θεραπεία κατά του έιτζ. Καμιά από αυτές δεν προήλθε από πειράματα σε ζώα. Αντίθετα, από τα τριάντα εμβόλια που ελέγχθηκαν από το 1987 έως σήμερα σε πιθήκους, όλα απορρίφθηκαν στους ανθρώπους. Κάποιοι επιστήμονες αναρωτιούνται αν ο έλεγχος ουσιών σε ζώα βοηθάει ή δημιουργεί σύγχυση. Παράδειγμα, η σχέση καπνίσματος και αμιάντου σε παθήσεις των πνευμόνων, όπως ο καρκίνος. Η έρευνα σε πειραματόζωα δεν έδειξε πόσο κρίσιμη είναι αυτή η σχέση.

Αν είναι έτσι, όμως γιατί χρησιμοποιούνται; Ο λόγος βρίσκεται στη γενετική συγγένεια μεταξύ αυτών των θηλαστικών και ημών (85% γενετική συγγένεια με τα ποντίκια και 98% με τους πιθήκους). Η γενετική συγγένεια είναι ένα επιχείρημα που βάλλεται τελευταία από τη μοριακή βιολογία, η οποία αρχίζει μόλις να ανακαλύπτει πόσο σύνθετο και πολύπλοκο είναι το γονιδίωμα και πόσο μικρές διαφοροποιήσεις μπορεί να αλλάζουν κάτι πολύ σημαντικό στη λειτουργία ενός οργανισμού. Οι βιολόγοι που ασχολούνται με το δέντρο της εξέλιξης των ειδών μπερδεύονται όταν έχουν να αντιμετωπίσουν ζωντανά είδη με αποκλίσεις τόσο μικρές όσο η γενετική απόκλιση του ανθρώπου από τα πιο συγγενικά είδη χιμπατζή. Το 2% που μας χωρίζει είναι απίστευτα καθοριστικό – άγνωστο για ποιον ακριβώς λόγο.

πειραματόζωα

Στην Ελλάδα χρησιμοποιούνται πειραματόζωα σχεδόν αποκλειστικά για ερευνητικούς σκοπούς, αφού η χημική βιομηχανία και η βιομηχανία καλλυντικών είναι σχεδόν αποκλειστικά μεταπρατικές. Στην Αττική βρίσκονται σήμερα περισσότερα από 10.000 πειραματόζωα, κατά κύριο λόγο ποντίκια και αρουραίοι και λιγότερο γουρούνια. Εποπτεύονται από το υπουργείο γεωργίας και τον ΕΟΦ. Σε κάποιες περιπτώσεις έχουν παρατηρηθεί παρατυπίες, όπως στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο το 2004, όπου χρησιμοποιήθηκαν ημίαιμοι σκύλοι για τη μελέτη ασθενειών του παγκρέατος από την Ιατρική σχολή εκεί – παρόλο που απαγορεύεται η χρήση τους για αυτό το σκοπό. Από την άλλη, περίπου 6000 σκυλιά “εξάγονται” κάθε χρόνο από την Ελλάδα προς άλλες χώρες της βόρειας Ευρώπης με σκοπό να χρησιμοποιηθούν σαν πειραματόζωα. Τα τελευταία 15 χρόνια έχουν “φύγει” από την Ελλάδα πάνω από 150000 σκυλιά.

Πειραματιστές αφηγούνται ότι τα ινδικά χοιρίδια, τα κουνέλια και τα χάμστερ τα εξασφαλίζουν από εμπόρους. Τα σκυλιά από τον μπόγια.

Τα χρωμοσαμπουάν που χρησιμοποιούν οι γυναίκες για να γίνουν ξανθές ή για να κρύψουν τις άσπρες τρίχες, δοκιμάζονται στα μάτια των κουνελιών, με αποτέλεσμα την τύφλωση τους.

πειραματόζωα

Πυρηνική ενέργεια

πυρηνική ενέργεια3

Σε αντίθεση µε τη λειτουργία ενός πυρηνικού εργοστασίου που είναι σχετικά απλή µε τη σύγχρονη τεχνογνωσία, ο τοµέας της διαχείρι¬σης των πυρηνικών αποβλήτων είναι εξαιρετικά πολύπλοκος, η ασφαλής αποµόνωσή τους είναι αβέβαιη και η επιστηµονική γνώση διεθνώς, για την επιλογή, σχεδιασµό, και πρόβλεψη του τρόπου λειτουργίας των χώρων ενταφιασµού των πυρηνι¬κών αποβλήτων, είναι εξαιρετικά ελλιπής. Το θέµα της αβεβαιότητας και της ελλιπούς τεχνογνωσίας είναι καθοριστικά, γιατί ο οποιοσδήποτε ενταφια¬σµός και αποµόνωση των πυρηνικών αποβλήτων πρέπει να είναι ασφαλής, όχι απλώς µε υψηλή πι¬θανότητα επιτυχίας (όπως υπονοείται για τα συµ¬βατικά απόβλητα), αλλά σχεδόν µε βεβαιότητα, για ένα χρονικό ορίζοντα τουλάχιστον 10.000 ετών (ο αναγνώστης παραπέµπεται στη νοµοθεσία των Η.Π.Α.), ένα χρονικό διάστηµα µελέτης και τεχνικής ασφάλειας, πρωτόγνωρο για οποιοδήποτε επιστ笵ονικό κλάδο.

Για την παραγωγή ενέργειας οι πυ¬ρηνικοί αντιδραστήρες χρησιµοποιούν ως καύσιµο pellets εµπλουτισµένου ουρανίου U-235 που απוּονώνονται µέσα σε µεταλλικές ράβδους. Όλες οι µεταλλικές ράβδοι τοποθετούνται µαζί και αποτε¬λούν τη διάταξη του πυρηνικού καύσιµου (nuclear fuel assembly). Η κάθε pellet έχει διαστάσεις όσο το άκρο ενός δάκτυλου του χεριού και εκλύει ενέρ¬γεια αντίστοιχη µε ένα τόνο κάρβουνο. Μετά από 3 – 4 έτη λειτουργίας οι pellets παύουν να είναι απο¬δοτικές και η διάταξη αποµακρύνεται από τον αντι¬δραστήρα. Το απόβλητο αυτό παραµένει εξαιρετικά ραδιενεργό και ονοµάζεται spent nuclear fuel. Για παράδειγµα, 10 έτη µετά την αποµάκρυνση του από τον αντιδραστήρα, το απόβλητο έχει ραδιενεργή δόση (surface dose rate) 10.000 rem/ώρα, ενώ η θανατηφόρος δόση για όλο το σώµα ενός ανθρώ¬που είναι 500 rem. Η προσωρινή αποθήκευσή του γίνεται µέσα σε πισίνες µε νερό, φτιαγµένες από µπετόν, µε επικάλυψη ατσαλιού (steel-lined concrete basins), για να επιτευχθεί η πτώση της θερµοκρασίας του απόβλητου και η προστασία εργαζοµένων και κοινού από τη ραδιε¬νέργεια.

Στις Η.Π.Α., όπως και σε όλες τις χώρες µε πυρηνικά εργοστάσια, οι προσωρινοί χώροι απο¬θήκευσης ραδιενεργών αποβλήτων έχουν φθάσει ή ξεπεράσει τη χωρητικότητά τους, και ήδη, από τις αρχές του 1980, ετέθη το πρόβληµα της µόνιµης αποθήκευσης των ραδιενεργών αποβλήτων.

Εκτός από το πρόβληµα των αποβλήτων που προ¬έρχονται από τα πυρηνικά εργοστάσια, οι χώρες που έχουν πυρηνικά οπλικά συστήµατα αντιµετω¬πίζουν και το πρόβληµα των αποβλήτων από αυτά, τα λεγόµενα high-level radioactive waste. Κοινό χαρακτηριστικό των δύο ειδών αποβλήτων είναι η υψηλή ραδιενέργειά τους επί χρονικό διάστηµα χιλιάδων ετών (εξ ου και η νοµοθετική απαίτηση για ασφάλεια επί 10.000 έτη). Στη συνέχεια, ο όρος ραδιενεργά απόβλητα θα αναφέρεται µόνο σε αυτά τα δύο είδη και όχι σε αντικείµενα χαµηλής ραδιενέργειας (τα low-level radioactive waste) που χρησιµοποιούνται σε νοσοκοµεία, ερευνητικά ινστιτούτα κ.λπ. και που αντιπροσωπεύουν άλλης κλίµακας πρόβληµα.

Ιστορικά, οι επιλογές που εξετάσθηκαν και απορ¬ρίφτηκαν διεθνώς για τη µόνιµη αποθήκευση των ραδιενεργών αποβλήτων ήταν οι εξής: (α) Ενταφια¬σµός στον πυθµένα των ωκεανών, (β) ενταφιασµός στους πάγους των πόλων της γης και (γ) αποστολή στο διάστηµα. Η Εθνική Ακαδηµία Επιστηµών των Η.Π.Α. (National Research Council of the National Academy of Sciences), αρχικά το 1990 και κατόπιν το 2001, κατέληξε στο συµπέρασµα ότι «υπάρχει επιστηµονική συµφωνία παγκοσµίως ότι ο βαθύς, γεωλογικός ενταφιασµός, η προσέγγιση που ακο¬λουθείται στις Η.Π.Α., αποτελεί τη βέλτιστη επιλογή για τη διάθεση των υψηλών ραδιενεργών αποβλή¬των» (“…there is a worldwide scientific consensus that deep geological disposal, the approach being followed by the United States, is the best option for disposing of highly radioactive waste.”)

Επιλογή του χώρου ενταφιασµού: Η επιλογή του Υπουργείου Ενέργειας των Η.Π.Α., να διερευνηθεί η περιοχή Yucca Mountain στη Νεβάδα ως πιθανό µέρος ενταφιασµού των ραδιενεργών αποβλήτων των Η.Π.Α., έγινε για επιστηµονικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς λόγους. Η περιοχή είναι έρηµος, µε 190 mm βροχόπτωση ανά έτος, της οποίας µόνο το 5% διηθείται στο υπέδαφος, µε εκτεταµένη ακόρε¬στη ζώνη βάθους 600 m (ο υδροφόρος ορίζοντας βρίσκεται σε βάθος 600 m), µε ασήµαντο επιφανει¬ακό δίκτυο υδάτων και µε πολύ χαµηλή ιστορικά σεισµικότητα. Όλα αυτά σηµαίνουν ότι, λόγω της χαµηλής εδαφι¬κής υγρασίας ελάχιστη χηµική διάβρωση αναµέ¬νεται να υπάρξει στα δοχεία (canisters) αποθήκευ¬σης των ραδιενεργών αποβλήτων. Σε περίπτωση ατυχήµατος και διαφυγής ραδιενεργών υλικών από το χώρο µόνιµου ενταφιασµού των αποβλή¬των, η µεταφορά αυτών των υλικών από το νερό θα γίνει πολύ αργά, λόγω της ακόρεστης ζώνης. Με δεδοµένο ότι ο χώρος εναπόθεσης των απο¬βλήτων ευρίσκεται σε βάθος 300 m, η απόσταση που θα έχουν να διανύσουν τυχόν διαφυγόντα ρα¬διενεργά στοιχεία µέχρι τον υδροφορέα είναι πολύ µεγάλη. Η επιλογή αυτή εντάσσεται στη λογική ότι η προστασία πρέπει να εξασφαλίζεται ταυτοχρό¬νως από το φυσικό περιβάλλον (natural barriers) και από τα τεχνικά µέτρα (engineered barriers).

Οι κοινωνικοί λόγοι επιλογής της τοποθεσίας ήταν ότι είναι ακατοίκητη και η πλησιέστερη πόλη του Λας Βέγκας βρίσκεται σε απόσταση 160 χιλιוּέτρων, µε την πληθυσµιακή σύνθεσή της να αποτελείται από διερχόµενους (transients) και, εποµένως, από ανθρώπους µε ελάχιστη ιστορική ταύτιση µε την περιοχή. Οι πολιτικοί λόγοι ήταν ότι η πολιτεία της Νεβάδας, λόγω του µικρού πληθυ¬σµού της, έχει µικρή πολιτική εκπροσώπηση στην Αµερικάνικη Βουλή (Congress) και, εποµένως, µικρή δυνατότητα πολιτικής παρέµβασης. Είναι εν¬διαφέρον να αναφερθεί ότι το 1982 (Nuclear Waste Policy Act of 1982) η Νεβάδα αποτελούσε µία από τρεις πολιτείες υπό εξέταση για την καταλληλότη¬τα µόνιµου ενταφιασµού πυρηνικών αποβλήτων. Η αντίδραση στις άλλες δύο πολιτείες έφερε σαν αποτέλεσµα να µη γίνουν ποτέ µελέτες σε αυτές και το Yucca Mountain να αποτελέσει τη µοναδική τοποθεσία υπό εξέταση στις Η.Π.Α., το 1987.

Τα παραπάνω αποτελούν σηµεία αναφοράς για το βαθµό δυσκολίας εύρεσης κατάλληλης τοποθεσί¬ας στην Ελλάδα. Παρενθετικά αναφέρεται ότι η επι¬λογή της Καρύστου το 1976, για την πιθανή εγκα¬τάσταση πυρηνικού εργοστασίου, το τοποθετούσε σε απόσταση 60 χιλιοµέτρων από την Αθήνα. Το σηµείο το οποίο αξίζει να προσέξει κανείς είναι ότι η τυχόν πρόκριση της πυρηνικής επιλογής για την Ελλάδα συνεπάγεται την εύρεση δύο κατάλληλων περιοχών, µια για το πυρηνικό εργοστάσιο παρα¬γωγής ενέργειας και µια δεύτερη για την εγκατά¬σταση ενταφιασµού των πυρηνικών αποβλήτων. Οι τοποθεσίες αυτές πρέπει να είναι αρκετά µακριά η µια από την άλλη, ώστε τυχόν ατύχηµα στη µια τοποθεσία να µη βάλει σε κίνδυνο την άλλη.

Ο ισχυρισµός ότι η επιστηµονική γνώση διεθνώς είναι ανεπαρκής για την αντιµετώ¬πιση του προβλήµατος διάθεσης των πυρηνικών αποβλήτων δεν αποτελεί υπερβολή, παρόλο που έχουν γίνει µελέτες επί τουλάχιστον δύο δεκαετίες, απ’ όλα τα ερευνητικά εργαστήρια των Η.Π.Α. (όπως από το Lawrence Berkeley Laboratory, το Sandia National Laboratory, το Los Alamos National Laboratory, το N.R.C. National Lab Southwestern Research Institute στο San Antonio, Texas, κλπ.), από τους κορυφαίους ερευνητές στα πανεπιστηµι¬ακά ιδρύµατα των Η.Π.Α. (και από µέλη της Ακα¬δηµίας Μηχανικών των Η.Π.Α.), καθώς και από τεχνικά επιτελεία εταιρειών υψηλής τεχνογνωσίας (Duke Power Co., Golder Assoc., Raytheon, TRW, Intera Inc. κ.λπ.). Παρά τον εντυπωσιακό όγκο όλων των µελετών (ο οποίος ανέρχεται σε εκα¬τοντάδες χιλιάδες σελίδες) και τα δισεκατοµµύρια δολάρια που έχουν ξοδευτεί για τη συλλογή δεδוּένων και για µελέτες µοντελοποίησης (9 δισεκα¬τοµµύρια δολάρια έχουν ξοδευτεί µέχρι σήµερα στο Yucca Mountain Project: U.S. Department of Energy, ποσό που περιλαµβάνει την κατασκευή τούνελ 8 km), το γεγονός παραµέ¬νει, ότι η γνώση µας και η δυνατότητα πρόβλεψης για την ασφαλή λειτουργία ενός γεωλογικού χώ¬ρου εναπόθεσης πυρηνικών αποβλήτων δεν ευ¬ρίσκεται σε αντιστοιχία µε τη πολυπλοκότητα του προβλήµατος.

Χαρακτηριστικά µόνο αναφέρεται ότι στο Yucca Mountain Project, παρ’ όλες τις µελέτες πεδίου (που ξεκίνησαν το 1978), στα τέλη του 1990 βρέθη¬καν γεωλογικά ρήγµατα που δεν είχαν καταγρα¬φεί και που άλλαξαν την εκπόνηση των µελετών (η ύπαρξη ρηγµάτων µπορεί να δηµιουργήσει διαδρόµους (fast pathways) ταχείας µεταφοράς διαφυγόντος ραδιενεργού υλικού). Αντίστοιχα, στη Σουηδία, όπου η εναπόθεση των πυρηνικών αποβλήτων γίνεται µέσα σε γρανιτικό υπόγειο πε¬ριβάλλον, η κατασκευή ενός πειραµατικού τούνελ αποκάλυψε τυχαία την ύπαρξη ενός δικτύου ρω㬵ών σε βάθος, στο βράχο που έλεγχε το πεδίο της υπόγειας ροής και την επίδραση του οποίου δεν είχαν συµπεριλάβει οι ως τότε µελέτες.

Εποµένως, η περίπτωση των πυρηνικών απο¬βλήτων δεν έχει αντιστοιχία µε άλλα µεγάλα έργα στην Ελλάδα, όπου τυχόν κενά τεχνικής εξειδί¬κευσης στη χώρα καλύπτονται µε την εισαγωγή ξένων τεχνικών. Βεβαίως, υπάρχουν διεθνείς εταιρείες και οργανισµοί που µε αµοιβή µπορούν να καταρτίσουν µελέτες (βλέπε άρθρο στο τεύχος 13 του περιοδικού Energy του κ. Βεργαλενάκη για την πυρηνική ενέργεια και για την εξαγωγή τεχνο¬γνωσίας από τη Σουηδία). Στον ενταφιασµό, όµως, των πυρηνικών αποβλήτων, η αιχµή της επιστηµο¬νικής γνώσης διεθνώς έχει φθάσει σε ένα όριο, και το όριο αυτό δεν εγγυάται τον ασφαλή ενταφιασµό τους. Το γεγονός ότι άλλες χώρες προχωρούν σε ενταφιασµό των πυρηνικών τους αποβλήτων δεν αποτελεί παρά την καλύτερη δυνατή τους επιλο¬γή, η οποία είναι επακόλουθη δύο δεσµευτικών, προηγούµενων γεγονότων: (α) της επιλογής τους για πυρηνική ενέργεια και (β) του γεγονότος ότι η παραµονή των ραδιενεργών αποβλήτων σε προ¬σωρινούς χώρους είναι ακριβώς προσωρινή.

Μεταφορά των ραδιενεργών αποβλήτων: Ραδι¬ενεργά απόβλητα στις Η.Π.Α. ευρίσκονται σε πε¬ρίπου 126 τοποθεσίες προσωρινής αποθήκευσης σε 39 πολιτείες. Η µεταφορά των περίπου 70.000 τόνων ραδιενεργών αποβλήτων προς το Yucca Mountain θα αρχίσει µετά το 2017 και αναµένεται να διαρκέσει για περίπου 50 έτη. Η µεταφορά θα γί¬νει κυρίως µέσω του σιδηροδροµικού δικτύου µε ειδικά τρένα (dedicated train service), µέσα σε µε¬γάλα δοχεία (casks) φτιαγµένα από stainless steel, µε πάχος τοιχώµατος περίπου 15 cm, ενώ εναλλα¬κτικά µικρότερες ποσότητες θα µετακινηθούν και οδικώς. Τα υπουργεία τα οποία φέρουν την ευθύνη είναι τα εξής: (α) Tο Υπουργείο Μεταφορών (U.S. DOT: Department of Transportation), το οποίο είναι υπεύθυνο για την ασφαλή µεταφορά των αποβλή¬των, για τους κανονισµούς για τη φόρτωση, εκφόρ¬τωση, χειρισµό, µεταφορά των αποβλήτων, για την ειδική εκπαίδευση των οδηγών, για προγράµµατα αντιµετώπισης ατυχηµάτων (emergency response plans) κ.λπ.

(β) Η υπηρεσία Nuclear Regulatory Commission (NRC), η οποία εγκρίνει το σχεδι¬ασµό και την αποτελεσµατικότητα των δοχείων µεταφοράς και παρέχει την έγκριση (certification) αυτών. Η NRC, µε βάση το ιστορικό µεταφοράς ρα¬διενεργού υλικού στις Η.Π.Α. (τα τελευταία 30 έτη έγιναν 2.700 µεταφορές τέτοιου υλικού σε συνολι¬κή απόσταση 1,7 εκατοµµυρίων µιλίων στις Η.Π.Α.), εκτιµά την πιθανότητα επιτυχούς µεταφοράς, χωρίς ατύχηµα, σε 99,99%. Παρόλα αυτά, αυτή η εξαιρε¬τικά υψηλή πιθανότητα αφήνει 0,01% πιθανότητα αποτυχίας, ή 0,01 ατυχήµατα σε 100 µεταφορές, ή 1 ατύχηµα ανά 10.000 µεταφορές. Τόσες αναµένονται να είναι όµως και οι συνολικές µεταφορές ραδιε¬νεργού υλικού: 190 – 317 µεταφορές µε τρένο και 53 – 89 µεταφορές οδικώς, ετησίως, συνολικά, δη¬λαδή, από 250 έως 400 µεταφορές ανά έτος, επί 50 έτη, δηλαδή το σύνολο των µεταφορών κυµαίνεται από 12.500 έως 20.000. Και µε αυτά τα νούµερα το ενδεχόµενο ατυχήµατος δεν είναι πλέον ασήµα¬ντο, αλλά βάσιµο. (γ) Το Υπουργείο Ενέργειας (U.S. DOE: Department of Energy), το οποίο θα συντο¬νίσει τα δορυφορικά συστήµατα παρακολούθησης, τη συνοδεία των µέσων µεταφοράς κ.λπ. και (δ) το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας ( U.S. DHS: Department of Homeland Security), για την αντ鬵ετώπιση τροµοκρατικών πράξεων δολιοφθοράς κ.λπ.

Σχετικά µε την Ελλάδα ισχύουν οι κάτωθι επισ笵άνσεις. Το οδικό και σιδηροδροµικό δίκτυο στην Ελλάδα, όπως και σε όλες τις χώρες, δηµιουργή¬θηκε, για να συνδέσει ανθρώπους και προϊόντα µεγάλων πληθυσµιακών κέντρων. Αυτό έρχεται σε αντίθεση µε τη µεταφορά ραδιενεργών αποβλή¬των, που απαιτεί δίκτυα όσο το δυνατό αποµονω¬µένα από τον πληθυσµό. Η ποσότητα ραδιενεργών αποβλήτων, σε περίπτωση πυρηνικού εργοστασί¬ου στην Ελλάδα, βεβαίως, θα είναι πολύ µικρότε¬ρη αυτής των Η.Π.Α. και θα είναι παραπλήσια, για παράδειγµα, αυτής της Φινλανδίας: περίπου 2.000 τόνοι αποβλήτων µετά από 40 έτη λειτουργίας ενός εργοστασίου (βλέπε άρθρο του κ. Βεργανελάκη, Energy point τεύχος 13). Αναµένεται, εποµένως, ένας πολύ µικρότερος αριθµός µεταφορών προς ένα µόνιµο χώρο αποθήκευσης των αποβλήτων από αυτόν των Η.Π.Α. Η πιθανότητα επιτυχούς µεταφοράς, όµως, στην Ελλάδα, µε δεδοµένη την πλήρη απειρία της χώρας σε σχέση µε την τριακο¬νταετή εµπειρία των Η.Π.Α. σε θέµατα οργάνωσης και περάτωσης µεταφορών ραδιενεργού υλικού, δεν αναµένεται να είναι υψηλή, σε σχέση µε το πο¬σοστό επιτυχίας που δίνεται από τη NRC.

Διοικητική οργάνωση: Η διαχείριση των ραδιε¬νεργών αποβλήτων, όπως αναδεικνύεται και από την περιγραφή της µεταφοράς τους, απαιτεί υψηλό συντονισµό υπηρεσιών από πολλαπλά υπουργεία και από τις αντίστοιχες υπηρεσίες των τοπικών αρ¬χών, επί µακρόχρονο διάστηµα. Για παράδειγµα, το Υπουργείο Ενέργειας των Η.Π.Α., κατά τη µεταφο¬ρά των αποβλήτων, πρέπει να συντονίσει όχι µόνο τις δικές του υπηρεσίες, αλλά και τις πολιτειακές (αντίστοιχα, για την Ελλάδα τις νοµαρχιακές) και δηµοτικές αρχές, την αστυνοµία, το πυροσβεστικό σώµα, τις ιατρικές υπηρεσίες σε κάθε τόπο που θα περάσουν τα φορτία, και να ευρίσκεται σε συνεν¬νόηση µε τα επί τόπου τεχνικά και βιοµηχανικά επιµελητήρια και τα συνδικάτα εργαζοµένων.

πυρηνική ενέργεια 2

Στο σύνολό του, το έργο ταφής των ραδιενεργών αποβλήτων στις Η.Π.Α. ευρίσκεται υπό την αρ¬µοδιότητα του Υπουργείου Ενέργειας. Δύο υπη¬ρεσίες, η Nuclear Regulatory Commission και η υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας (U.S. EPA: Environmental Protection Agency,) λειτουργούν η κάθε µια ως ανεξάρτητη αρχή ελέγχου (oversight) του Υπουργείου Ενέργειας. Για παράδειγµα, µελέ¬τες πραγµατοποιούνται για λογαριασµό του Υπουρ¬γείου Ενέργειας και, ανεξάρτητα από αυτές, διαφο¬ρετικές µελέτες γίνονται από τη NRC. Το Υπουργείο Ενέργειας και η NRC χρησιµοποιούν διαφορετικά ερευνητικά ινστιτούτα, πανεπιστήµια κ.λπ., ώστε να εξασφαλίζεται η αντικειµενικότητα και η ανεξαρτη¬σία των µελετών. Η τελική αίτηση αδείας (license application) και η µετέπειτα έγκριση κατασκευής (construction authorization) του χώρου ταφής υπο¬βάλλεται από το Υπουργείο Ενέργειας στη NRC και, µόνο αφού δοθεί η έγκριση από τη NRC, το έργο µπορεί να περατωθεί. Το βάρος της απόδειξης πέ¬φτει στο Υπουργείο Ενέργειας, το οποίο πρέπει να δείξει (demonstrate) στη NRC ότι ο χώρος ταφής έχει σχεδιασθεί και θα λειτουργήσει µε ασφάλεια, επί 10.000 έτη.

Ο λόγος της εκτενούς αναφοράς των αρµοδιοτήτων στις Η.Π.Α. έγινε, για να δειχθεί ότι για ένα τέτοιου είδους έργο η διοικητική οργάνωση, η δηµιουρ¬γία ανεξάρτητων αρχών ελέγχου (οι οποίες είναι επανδρωµένες µε υψηλού επιπέδου τεχνικό προ¬σωπικό) και η συµµετοχή στη λήψη αποφάσεων από το σύνολο των επιστηµονικών και διοικητικών αρχών, καθώς και από όλους τους ενδιαφερόµε¬νους, αποτελεί αυτή καθ’ αυτή µεγάλη πρόκληση. Στην Ελλάδα, η εµπειρία της διοίκησης στην πε¬ριβαλλοντική διαχείριση, στη νοµοθετική ρύθµιση και στην οργάνωση, ακόµη και για τα οικιακά από¬βλητα, ευρίσκεται σε πρωταρχικό στάδιο και, επוּένως, η ενασχόληση µε πυρηνικά απόβλητα δεν ενδείκνυται, παρά µόνο µετά από πολυετή απόδει¬ξη ικανοτήτων, πρώτα, σε λιγότερο επικίνδυνους περιβαλλοντικούς τοµείς.

Ιστορικό ασφαλείας χώρων επεξεργασίας και ταφής ραδιενεργών αποβλήτων: Ολοκληρώνο¬ντας, θα πρέπει να αναφερθεί ότι το ιστορικό πε¬ριβαλλοντικής προστασίας εγκαταστάσεων που έχουν χειρισθεί ποσότητες ραδιενεργών υλικών δεν είναι ενθαρρυντικό. Αυτό αποτελεί θέµα, ίσως, άλλου άρθρου, αλλά συνοπτικά αναφέρεται ότι, για παράδειγµα, στις τοποθεσίες του Hanford, στην πολιτεία της Washington, και του Savannah River Site, στην πολιτεία της South Carolina, στις οποίες γινόταν επεξεργασία υλικού υψηλής ραδιενέρ¬γειας, έχει εµφανισθεί σηµαντική ρύπανση στους υδροφορείς από ραδιενεργά στοιχεία. Στο Hanford, τα υπόγεια ύδατα έχουν µολυνθεί σε έκταση πάνω από 200 τετραγωνικά χιλιόµετρα. Στο Savannah River Site ραδιενέργεια έχει διαπι¬στωθεί και στα επιφανειακά ύδατα, και έχει υπάρ¬ξει γενετική µεταβολή (mutation) σε αλιγάτορες (έρευνες στο πανεπιστήµιο της Νότιας Καρολίνας). Ακόµη και σε εγκαταστάσεις ταφής χαµηλών ρα¬διενεργών αποβλήτων, όπως στο Barnwell της South Carolina, έχει βρεθεί τρίτιο στον υδροφο¬ρέα, το οποίο φαίνεται ότι ακόµη είναι κάτω από τα επιτρεπτά όρια. Συνοψίζοντας, τυχόν διε¬ρεύνηση της πυρηνικής ενέργειας ως ενεργειακής λύσης για την Ελλάδα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της όχι µόνο τον τοµέα της ενέργειας, αλλά και τον τοµέα της διαχείρισης, της περιβαλλοντικής προστασίας και της προστασίας του κοινού από τα πυρηνικά απόβλητα.

monsanto

Όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε τον κολοσσό της Βιοτεχνολογίας που λέγεται Monsanto ως την εταιρεία με τα περιβόητα “μεταλλαγμένα”. Αυτό που αγνοούμε είναι ότι η Monsanto υπάγεται σε μια πρωτοφανή κρατική στήριξη στα πρότυπα της Αμερικάνικης Βιομηχανίας Όπλων όχι μόνο επί καθεστώς Bush (η εταιρεία δαπάνησε σοβαρά ποσά υπέρ του Κλίντον κατά την προεκλογική καμπάνια του 1996, με τη μορφή του “soft money”, δηλαδή νομίμων δωρεών που δεν εμπίπτουν στην απαγόρευση χρηματοδότησης από ιδιωτικές εταιρείες). Από τις πιο ισχυρές πολυεθνικές του πλανήτη, η MONSANTO είναι μια εταιρεία – κολοσσός με 12.600 υπαλλήλους σε 46 χώρες και τζίρο 5,5 δισεκατομμυρίων δολλαρίων. Ελέγχει το 90% των γενετικά τροποποιημένων φυτών και σπόρων και κατέχει το ρεκόρ βιομηχανικής μόλυνσης και το ρεκόρ μηνύσεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Παρ’ όλες τις καταδίκες, ο βιομηχανικός γίγαντας από το St. Louis της Αμερικής συνεχίζει να αυξάνει την παραγωγή και τα κέρδη του.

1.Η πολιτική διακύρηξη του FDA και η απόκρυψη στοιχείων:

Το 1992 βγήκε η επίσημη θέση: ” Ο Οργανισμός δεν διαθέτει οποιοδήποτε στοιχείο ή πληροφορία που να δείχνει ότι τα παραγόμενα με αυτό τον τρόπο τρόφιμα διαφέρουν από τα υπόλοιπα”. Με αυτές τις απλές κουβέντες ξεκίνησε η βαριά βιομηχανία να αναπτύσσεται με σκοπό να γίνει κύρια εξαγωγική δύναμη. Το 1999 όμως, μετά από τον αδυσώπητο αγώνα του εισαγγελέα Steven Druker ήλθαν στο φως της δημοσιότητας 44,000 σελίδες επίσημα κατατεθημένων (στον FDA) μελετών που αποδείκνυαν την επικινδυνότητα και είχαν σκοπίμως “αγνοηθεί”. Για την ιστορία, η Αμερικάνικη δικαιοσύνη πήρε κάποιες σκληρές αποφάσεις που ακυρώθηκαν από το εμπορικό δίκαιο (!) όπως ακριβώς έγινε με τα καρκινογόνα συστατικά στα βρεφικά προϊόντα.

2.Η εγκληματική νομιμοποίηση της ορμόνης rbGH.

Πρόκειται για μια ισχυρότατη, γενετικά τροποποιημένη ορμόνη που παράγεται από τη Monsanto και σύμφωνα με μελέτες ευθύνεται για αρκετές μορφές καρκίνου (χρησιμοποιείται στα γαλακτοκομικά προϊόντα). Αυτή η ορμόνη απαγορεύεται σε όλες τις βιομηχανικές χώρες ακόμα και στον Καναδά. Το οξύμωρο είναι ότι μετά το θόρυβο που δημιουργήθηκε με τη νομιμοποίηση, αρκετές εταιρείες που δεν τη χρησιμοποιούσαν το ανέγραφαν στη συσκευασία (rbGH Free). Γι’ αυτό το “πρόβλημα” φρόντισε πάλι ο Taylor, χρησιμοποιοώντας τον αχυράνθρωπο ΓΓ Γεωργίας της Πενσυλβάνια Dennis Wolff, όπου απαγόρευσε την αναγραφή του rbGH Free για την πολιτεία.

3.Ντοκιμαντέρ και αποκαλύψεις για τη Monsanto

Τη στιγμή που τα αποτελέσματα της επίσημης έρευνας της Γαλλικής Υπηρεσίας Υγιεινής των Τροφίμων δηλώνουν πως τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα δεν είναι επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία, το νέο ντοκιμαντέρ της Μαρί-Μονίκ Ρομπίν δημοσιεύει νέα στοιχεία για τον αναξιόπιστο χαρακτήρα των εν λόγω «επιστημονικών» ερευνών.

Με το νέο της ντοκιμαντέρ που τιτλοφορείται «Μονσάντο, μια επιχείρηση που θέλει το καλό σας», η κ.Ρομπίν προκαλεί στο κοινό πραγματική ανατριχίλα! Στο ντοκιμαντέρ αυτό, η κ.Ρομπίν αποκαλύπτει στοιχεία που φανερώνουν ότι η πίεση που δέχεται η επιστημονική κοινότητα από το λόμπι των εταιριών παραγωγής μεταλλαγμένων τροφίμων είναι τόσο μεγάλη, ώστε οι έρευνες καταλήγουν να μη διενεργούνται ποτέ με αντικειμενικότητα. Έτσι, τα αποτελέσματά τους δεν είναι ούτε ακριβή, ούτε αξιόπιστα.

Ιστορία της εταιρείας: Από τη στιγμή της ίδρυσής της, το 1901, η εταιρία δεν έχει σταματήσει να παράγει προϊόντα που αποδεικνύονται εντέλει άκρως επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία και καταλήγουν να απαγορεύονται από δημόσιους φορείς, όταν ήδη έχουν προκαλέσει σημαντικά προβλήματα. Στη λίστα των «δημιουργημάτων» της εταιρίας ανήκουν δηλητήρια κάθε είδους, από καρκινογόνα αέρια που χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο του Βιετνάμ, μέχρι και αυξητικές ορμόνες που έχουν ήδη απαγορευθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πώς, λοιπόν, η Μονσάντο κατορθώνει να συνεχίζει ανενόχλητη την παραγωγή επικίνδυνων προϊόντων; «Η Μονσάντο έχει τεράστια επιρροή και ιδιαίτερα στον επιστημονικό κόσμο, καθώς και στο Λευκό Οίκο! Ο λόγος είναι πως η οικονομική ενίσχυση των περισσότερων επιστημονικών ερευνών στην ουσία περνά από τα χέρια της Μονσάντο! Γι’ αυτό και καμία από αυτές τις έρευνες δεν είναι πραγματικά επιστημονική, ούτε αντικειμενική», εξήγησε η κ.Ρομπίν.

4.Γεγονότα που συνδέονται με την εταιρεία

ΚΑΝΑΔΑΣ 2004:

Την προηγούμενη Παρασκευή το Ανώτατο δικαστήριο του Καναδά εξέδωσε την τελική απόφαση πάνω σε μια επτάχρονη διαμάχη μεταξύ της Monsanto και του Percy Schmeiser, ενός Καναδού αγρότη.

ΜΟΝΣΑΝΤΟ 2

Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο Percy παραβίασε τα δικαιώματα της πατέντας της Monsanto με το να καλλιεργήσει γενετικά τροποποιημένη ελαιοκράμβη (Round-up Ready Canola) στην γη του. Ξεχάστε το γεγονός ότι ο Percy δεν φύτεψε κανένα σπόρο της Monsanto. Ότι ήταν οι σπόροι του αυτοί που επιμολύνθηκαν από τους GM Canola και ότι δεν ήξερε καν ότι η σοδειά του είχε μολυνθεί! Ξεχάστε τα όλα αυτά, ο Percy καταπάτησε τα ‘πνευματικά δικαιώματα ιδιοκτησίας’ της Mosanto!!!

Αυτό το περίεργο τέχνασμα του νόμου που καταδιώκει ανθρώπους όταν μολύνεται η ιδιοκτησία τους πάει πίσω στο 1991 όταν πέρασε ένας Ομοσπονδιακός νόμος στον Καναδά σύμφωνα με τον οποίο οι πατέντες έχουν πλεονέκτημα έναντι των δικαιωμάτων των αγροτών. Αυτό σημαίνει ότι εάν η σοδειά ενός αγρότη επιμολυνθεί από GM σπόρους τότε ο αγρότης είναι ενδεχομένως υπόχρεος να πληρώσει την εταιρεία βιοτεχνολογίας αφού ‘ωφελήθηκε’ από την τεχνολογίας της! Ο Terry Boehm, Αντιπρόεδρος του Εθνικού Συνεταιρισμού των Αγροτών του Καναδά είπε: ‘Αυτή η κατάσταση μας οδηγεί ακόμα πιο πέρα όταν οι εταιρείες θα ελέγχουν τους σπόρους και οι αγρότες θα χάσουν το δικαίωμα να τους αποθηκεύουν’.

Βέβαια τα νέα δεν ήταν τόσο καλά για την Μοσάντο. Το Ανώτατο δικαστήριο ανέτρεψε μια παλιότερη απόφαση η οποία έλεγε ότι ο Percy έπρεπε να πληρώσει τα κέρδη του από τη σοδειά του 1998 – περίπου $20,000 Καναδικά δολάρια- γιατί ο Percy δεν ήξερε ότι καλλιεργούσε GT Canola. Επίσης δεν χρειάστηκε να πληρώσει ούτε σεντ από τα δικαστικά έξοδα στη Μοσάντο αφού δεν επωφελήθηκε χρησιμοποιώντας την τεχνολογίας της.

Ο Percy πιστεύει ότι κέρδισε ηθικά και ότι η Μοσάντο θα ‘δυσκολευτεί να καταδιώκει αγρότες για καταπάτηση των δικαιωμάτων των πατέντων της. Θα χρειάζεται τώρα να αποδεικνύουν ότι ο αγρότης επωφελήθηκε από την καλλιέργεια του RR Canola. Το δικαστήριο γνωστοποίησε ότι τα κέρδη μου ήταν ίδια όταν καλλιεργούσα συμβατική και όταν Γενετικά τροποποιημένη ελαιοκράμβη οπότε θα είναι δύσκολο να ισχυριστεί η Μοσάντο στο μέλλον ότι ο αγρότης έβγαλε περισσότερα χρήματα με την εκμετάλλευση του προϊόντος της.

Όμως ο Percy πρέπει να πληρώσει για τα δικά του δικαστικά έξοδα και ο μόνος λόγος που συνέχισε τον αγώνα και κατάφερε να αποπληρώσει την υποθήκη του σπιτιού του ήταν λόγω των υποστηρικτικών δωρεών, πράγμα που σημαίνει φυσικά ότι άλλοι αγρότες απλά δεν έχουν τα χρήματα ή τον χρόνο για να παλέψουν δικαστικά.

Ο Percy επίσης έχασε δουλειά μιας ζωής. Τα τελευταία 50 χρόνια αποταμίευε του σπόρους από τις καλύτερες σοδειές του, κάτι που οι αγρότες κάνουν εδώ και χιλιετίες για να παράγουν πιο βελτιωμένους σπόρους κατάλληλους για καλλιέργεια στις τοπικές συνθήκες.

Τώρα αυτή του η δουλειά έχει επιμολυνθεί από Γ.Τ. Και εάν κάποιος θέλει να αγοράσει καινούργιους σπόρους, η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι να τους αγοράσει από τη Μοσάντο η οποία έχει καταφέρει μετά από χρόνια εξαγοράς των άλλων εταιρειών να είναι η δεύτερη στον κόσμο εταιρεία παραγωγής σπόρων.

Η MONSANTO KAI ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ:

Η εταιρία Mονσάντο επιδιώκει να αποκτήσει τα αποκλειστικά δικαιώματα ευρεσιτεχνίας (πατέντα) πάνω στην αναπαραγωγή των γουρουνιών και των απογόνων τους (!). Πιο συγκεκριμένα, ισχυρίζεται ότι κατόπιν έρευνας που πραγματοποίησε, χρησιμοποιώντας μεθόδους διασταύρωσης και επιλογής ειδικών χαρακτηριστικών, τεχνητή γονιμοποίηση και άλλες τεχνικές αναπαραγωγής “κατασκεύασε” ένα νέο είδος γουρουνιού. Το νέο γουρούνι αποτελεί “εφεύρεση” μόνο και μόνο επειδή δημιουργήθηκε από το συνδυασμό αυτών των στοιχείων με σκοπό να επιταχυνθεί ο κύκλος αναπαραγωγής του.

Με άλλα λόγια, η Μονσάντο θεωρεί απόλυτα λογικό, να ζητάει δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, όχι μόνο για τον τρόπο αναπαραγωγής ενός “νέου” είδους γουρουνιού, αλλά και για το ίδιο το γουρούνι και των μικρών του. Φυσικά, όποιος εκτρέφει γουρούνια με αντίστοιχα χαρακτηριστικά μπορεί να κληθεί να καταβάλλει ένα ποσό για τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας στη Μονσάντο, παρόλο που τα χαρακτηριστικά και ο τρόπος αναπαραγωγής των γουρουνιών δεν αποτελούν εφεύρεση της εταιρίας. Απλά η Μονσάντο δήλωσε ότι το δικαιούται. Το γουρούνι δεν είναι καν γενετικά μεταλλαγμένο και ο γενετικός του κώδικας δεν φέρει τίποτα το πρωτότυπο.

Η εταιρία προσπαθεί να πατεντάρει την εφεύρεσή της, καταθέτοντας δύο αιτήσεις στον Παγκόσμιο Οργανισμό για τα Δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας στη Γενεύη. Στόχος της να της δοθούν τα αποκλειστικά δικαιώματα ευρεσιτεχνίας στα γουρούνια σε περισσότερες από 160 χώρες, μεταξύ αυτών και στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέχρι στιγμής δεν της έχει δοθεί η πατέντα, αλλά αν αυτό συμβεί, τότε θα αποκτήσει τον παγκόσμιο έλεγχο της αναπαραγωγής των γουρουνιών.

5.Ιστορία της εταιρείας

Η Μονσάντο κάποτε έβγαζε κέρδη μόνο από την παραγωγή και εμπορία αγρο-χημικών. Τώρα διαθέτει το μονοπώλιο σε πάρα πολλά είδη σπόρων, μεταλλαγμένων και συμβατικών, αλλά συνεχίζει να φέρνει τις αποσκευές μερικών αμφίβολων κληρονομιών που προηγούνται χρονικώς τη μετενσάρκωση των βιοτεχνολογιών της. Μεταξύ τους είναι η καταστροφή πόλεων του Τέξας, μια έκρηξη του 1947 κατά τη διάρκεια της φόρτωσης των λιπασμάτων του στον κόλπο Galveston που θεωρείται μεγαλύτερο βιομηχανικό ατύχημα στην αμερικανική ιστορία. Σε μια έκθεση του 2002 η Monsanto προσδιορίστηκε από την Ηνωμένη Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος (EPA) ως «ενδεχομένως αρμόδιο συμβαλλόμενο μέρος» στη μόλυνση 56 βιομηχανικών περιοχών.

Το 1998 ήταν ασφαλώς η χρονιά του άλματος για τις εταιρείες παραγωγής και εμπορίας Γενετικά Τροποποιημένων Οργανισμών (ΓΤΟ) στον τομέα της γεωργίας. Ο πρώτος ρόλος σ’ αυτή την εκστρατεία επιβολής των ΓΤΟ ανήκει ασφαλώς στην αμερικανική Monsanto, η οποία εύστοχα χαρακτηρίστηκε ως η “Microsoft” της βιοτεχνολογίας στη γεωργία (The New York Times Magazine, 28/10/98). Μετά την καθιέρωσή της στις ΗΠΑ, με μια καταιγιστική διαφημιστική καμπάνια, κόστους 1,6 εκατ. δολαρίων, η εταιρεία επιχείρησε το 1998 να κάμψει όλες τις αντιδράσεις στην Ευρώπη, και να πείσει ότι η γενετική μηχανική -και κατ’ επέκταση οι εφαρμογές της στη γεωργία- είναι η λύση στα προβλήματα υποσιτισμού της ανθρωπότητας.

Η Μονσάντο είναι η τρίτη σε μέγεθος χημική βιομηχανία των ΗΠΑ. Το 1995 δήλωσε καθαρά έσοδα 739 εκατ. δολάρια και απ’ αυτά το 46% ανήκει στον αγροτικό τομέα. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, η εταιρεία έχει δαπανήσει σχεδόν δύο δις δολάρια στην έρευνα και την ανάπτυξη της γενετικής μηχανικής.

 Το 1901 ιδρύθηκε από έναν αυτοδίδακτο χημικό, ο οποίος μετέφερε στις ΗΠΑ τη γερμανική τεχνολογία παραγωγής ενός τεχνητού γλυκαντικού, της ζαχαρίνης.

 Τη δεκαετία του ’20 η Monsanto αναδεικνύεται σε μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες χημικών και φαρμάκων της χώρας.

 Το 1935 η Monsanto αγοράζει την Swann Chemical Company, η οποία είχε αναπτύξει την τεχνολογία των πολυχλωριωμένων διφαινυλίων (PCB). Πρόκειται για μια ιδιαιτέρως τοξική χημική ένωση, η οποία θεωρείται σήμερα υπεύθυνη για γενετικές ανωμαλίες, για πνευματικές διαταραχές σε βρέφη, για καρκινογένεση και εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Οι τοξικές παρενέργειες των PCB ήταν γνωστές από τη δεκαετία του ’30, όμως η παραγωγή τους απαγορεύτηκε στις ΗΠΑ μόλις το 1976.

 Το 1947 ένα γαλλικό φορτηγό πλοίο που φόρτωνε λιπάσματα έξω από τις εγκαταστάσεις της Monsanto στο Γκάλβεστον του Τέξας εξερράγη. Τουλάχιστον 500 νεκροί μετρήθηκαν σ’ αυτό που θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα δυστυχήματα στην ιστορία της χημικής βιομηχανίας.

 Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 αρχίζει από την Monsanto η παραγωγή του ζιζανιοκτόνου 2,4,5-Τ. Οπως αποκαλύπτεται μετά από δέκα χρόνια, το υλικό αυτό κατά την έκλυσή του παράγει τη γνωστή δηλητηριώδη διοξίνη.

 Από το 1962 ως το 1971 ο στρατός των ΗΠΑ έκανε χρήση του “ζιζανιοκτόνου” Agent Orange στο Βιετνάμ, με στόχο να αποψιλώσουν τη βλάστηση της ζούγκλας που προστάτευε τους Βιετκόνγκ και να καταστρέψουν τη σοδειά τους. Την παραγωγή του ανέλαβαν οι μεγαλύτερες χημικές βιομηχανίες της χώρας, ανάμεσά τους ασφαλώς και η Monsanto. Φυσικά δεν επρόκειτο για απλό ζιζανιοκτόνο, αλλά για ένα ισχυρότατο τοξικό που προκάλεσε άγνωστο αριθμό θυμάτων, όχι μόνο μεταξύ των “εχθρών’, αλλά και στον αμερικάνικο στρατό. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου της “μεταπολεμικής” περιόδου. Μετά από μακρόχρονο δικαστικό αγώνα, τα δικαστήρια των ΗΠΑ επιδίκασαν το 1984 το ποσό των 180 εκατ. δολαρίων σε 250.000 δικαιούχους και τις οικογένειές τους. Από το ποσό αυτό, το 45% υποχρεώθηκε να πληρώσει η Monsanto, διότι η δική της παραγωγή είχε πολύ υψηλότερες τιμές συγκέντρωσης διοξίνης, από την παραγωγή όλων των άλλων εταιρειών.

6. H Monsanto και η βιοτεχνολογία

Το πρώτο σημαντικό βήμα της Monsanto προς τη βιοτεχνολογία είναι η παραγωγή της αυξητικής ορμόνης για βοοειδή (BGH και BST). Η ορμόνη υποτίθεται ότι σχεδιάστηκε για να αυξάνει το γάλα των αγελάδων, όμως στις ΗΠΑ υπήρχε ήδη πλεόνασμα γάλακτος. Επιστημονικές έρευνες μετά τη χρήση της ορμόνης διαπίστωσαν ότι προκαλείται μαστίτιδα στα ζώα. Μόλις πριν από λίγους μήνες δημοσιεύθηκαν και μελέτες που ενοχοποιούν το γάλα με BGH στην πρόκληση του καρκίνου του προστάτη και του στήθους. Για να πάρει την τελική άδεια του αρμόδιου φορέα, του FDA, το 1994, η εταιρεία φρόντισε να αξιοποιήσει ορισμένα στελέχη του δημόσιου αυτού ελεγκτικού μηχανισμού, τα οποία, κατά σύμπτωση, διατέλεσαν και δικοί της υπάλληλοι.

Το σημαντικότερο μέχρι σήμερα προϊόν της εταιρείας είναι το Roundup, το παρασιτοκτόνο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις σ’ όλο τον κόσμο. Πρόκειται για το τελευταίο μιας σειράς φυτοφαρμάκων της εταιρείας (ανάμεσά τους και το γνωστό παραθείο, το δηλητήριο που επιδρά στο κεντρικό νευρικό σύστημα του ανθρώπου). Το 1997, μετά από 5 χρόνια αγωγές, η Monsanto υποχρεώθηκε να αποσύρει τις διαφημίσεις της που υποστήριζαν ότι το παρασιτοκτόνο Roundup είναι “βιοδιασπώμενο” και “φιλικό προς το περιβάλλον”.

Το απαραίτητο συμπλήρωμα του παρασιτοκτόνου της εταιρείας είναι οι μεταλλαγμένοι σπόροι σόγιας που έχουν ειδικά κατασκευαστεί για να αντέχουν στο Roundup (Roundup-Ready Soybeans, RRS). Η παραγωγή τους προϋποθέτει τη μεταλλαγή των φυσικών σπόρων με τη μεσολάβηση βακτηρίων και ιών. Το δεύτερο βήμα είναι η ανάμιξη της μεταλλαγμένης σόγιας με τη φυσική και η από κοινού προώθησή τους στην αγορά.

Η ολοκλήρωση του σχεδίου παίρνει μορφή με την ανάπτυξη της πιο πρόσφατης τεχνολογίας της Monsanto, της λεγόμενης πατέντας “Terminator” (εξολοθρευτή). Αυτή η τεχνική εξασφαλίζει τη “στειρότητα” των σπόρων της σόγιας που εμπορεύεται η εταιρεία. Οι παραγωγοί που αγοράζουν τα προϊόντα της υποχρεώνονται έτσι να καταβάλλουν κάθε χρόνο το τίμημα για την αγορά των σπόρων, εφόσον δεν είναι δυνατόν να κρατήσουν κάποιο μέρος από τους σπόρους που προκύπτουν από τη δική τους παραγωγή. Η πατέντα “Terminator” είναι αποκαλυπτική για τη στρατηγική των αγροβιομηχανικών κολοσσών. Μέσω της γενετικής μηχανικής ιδιοποιούνται τις δυνατότητες αναπαραγωγής και πολλαπλασιασμού των ζώντων οργανισμών, κάτι που μέχρι σήμερα ήταν κοινό κτήμα της ανθρωπότητας.

7. Τα μεταλλαγμένα στην Ελλάδα

Ηδη, από το 1995-6, στην ελληνική αγορά καταφτάνουν χιλιάδες τόνοι γενετικά μεταλλαγμένης σόγιας της εταιρείας, χωρίς κανείς αρμόδιος να ανησυχεί. Η σόγια αυτή θα γίνει ζωοτροφή (κατά 80%), για την κτηνοτροφία, με τη μορφή σογιέλαιου, σογιάλευρου ή λεκιθίνης θα περάσει στα βιομηχανοποιημένα τρόφιμα, και από ‘κει -μαζί με τα κρεατικά και τα γαλακτοκομικά είδη της κτηνοτροφίας- στα ράφια των σούπερ μάρκετ και στα ανυποψίαστα στομάχια μας. Ντόπια και εισαγόμενα προϊόντα που περιέχουν σε άγνωστες ποσότητες μεταλλαγμένους οργανισμούς σε ελάχιστο χρόνο θα καλύπτουν πάνω από το 70% των συσκευασμένων τροφίμων καθημερινής κατανάλωσης: Μαργαρίνες, σάλτσες, παγωτά, παιδικές τροφές, ζαχαρωτά, τσιπς, κονσέρβες όλων των ειδών, ροφήματα, ζυμαρικά κ.λπ. Στις 14.12.1998, η Βάσω Παπανδρέου είχε παραδεχτεί ότι ο οποιοσδήποτε έλεγχος (και πολύ περισσότερο η σήμανση) των φορτίων και των τροφίμων που περιέχουν βιοτεχνολογικά προϊόντα είναι πρακτικά ανύπαρκτος στη χώρα μας. Πριν τις εισαγωγές μεγάλων ποσοτήτων σόγιας, η Monsanto ήταν γνωστή στην Ελλάδα -εδώ και 20 χρόνια- για τα “αποτελεσματικά” φυτοφάρμακά της, ιδίως για το Roundup.

Για το πόσο καλά, νόμιμα και ασφαλή είναι τα προϊόντα της, δεν το μαθαίνουμε από την ίδια την Monsanto, αλλά από την Solid Relations. Το φθινόπωρο του ’97 κάποιοι εκπρόσωποι των αγροτών από τη Θεσσαλία στάλθηκαν με έξοδα της εταιρείας στη Σεβίλλη να γνωρίσουν από κοντά τις εκεί πειραματικές καλλιέργειες και τα οφέλη που θα προκύψουν, για τους ίδιους. Την άνοιξη του 1998, η ίδια εταιρεία αναλαμβάνει αποκλειστικά την ενημέρωση του ελληνικού Τύπου για την κρατική έγκριση πειραματικής καλλιέργειας του μεταλλαγμένου βαμβακιού στη Θεσσαλία που πέτυχε η Monsanto. Ανακοινώσεις σχετικές του ΥΠΕΧΩΔΕ ή του υπ. Γεωργίας δεν διανέμονται, ενώ οι ενστάσεις σε επίπεδο νομαρχιακών και αυτοδιοικητικών οργανισμών των περιοχών Καρδίτσας και Λάρισας, ήταν μηδενικές.

Όσο για τη στάση της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ακύρωσε στις 10 Ιανουαρίου 2006 την απόφαση της Ελλάδας να απαγορεύσει την καλλιέργεια μεταλλαγμένου καλαμποκιού (ΜΟΝ810) της εταιρείας Mονσάντο.

από το tvxs.gr:

Καλές οι εξαγγελίες για την οικονομία, αλλά μήπως στις πρώτες 100 μέρες της νέας κυβέρνησης θα πρέπει να ληφθούν ριζικά μέτρα για το περιβάλλον, όπως πόλεις χωρίς αυτοκίνητα; Του Σταύρου Κωνσταντινίδη

Με την ημέρα χωρίς αυτοκίνητο, που άρχισε να γιορτάζεται και στη χώρα μας πριν από μερικά χρόνια, εισαγάγαμε για πρώτη φορά έναν ελάχιστο επικοινωνιακό συμβολισμό, της σύγχρονης αντίληψης, που ορίζει τη λειτουργία των βιώσιμων πόλεων μόνο υπό την προϋπόθεση του δραστικού περιορισμού των αυτοκινήτων. Η αντίληψη αυτή εκδηλώνεται με αποφασιστικότητα, σε πρακτικό επίπεδο στην Ευρώπη και την Αμερική και καταλαμβάνει μάλιστα υψηλή θέση στην πολιτική ατζέντα των κυβερνήσεων και του ενδιαφέροντος της κοινωνίας .

Μερικά μόνο χαρακτηριστικά πρόσφατα παραδείγματα, είναι η επιτυχημένη ανάπτυξη ενός διευρυμένου δικτύου ποδηλατοδρόμων στο Παρίσι και η παράλληλη προσφορά δημοτικών ποδηλάτων στους πολίτες, οι εντυπωσιακές εκτεταμένες παρεμβάσεις μείωσης του χώρου των δρόμων, υπέρ των πεζών στην καρδιά της Ν. Υόρκης (με πρόδηλο συμβολικό χαρακτήρα), η έναρξη πιλοτικού προγράμματος για την εξαρχής δημιουργία πόλεων χωρίς αυτοκίνητα στη Μ. Βρετανία και τέλος οι αρχιτεκτονικοί και πολεοδομικοί διαγωνισμοί που διενεργήθηκαν με πρωτοβουλία του ίδιου του Προέδρου Σαρκοζί στο Παρίσι.

Στην Ελλάδα η αντιμετώπιση και επίλυση του συγκοινωνιακού προβλήματος ταυτίζονται συστηματικά με την δημιουργία οδικών υποδομών (πρόσφατες εξαγγελίες Σουφλιά) ή ημιτελών διοικητικών μέτρων (μονά – ζυγά παλιότερα, δακτύλιος για πράσινα οχήματα πρόσφατα). Τα τελευταία πέντε χρόνια χάθηκαν άσκοπα, παρόλο οι Ολυμπιακοί Αγώνες προσφέρθηκαν ως μια μοναδική αφετηρία να χτιστεί μια νέα συγκοινωνιακή πολιτική. Αντί αυτού, η έλλειψη πολιτικής και ενδιαφέροντος της εκπνέουσας κυβέρνησης μας παρέσυρε σε μεγαλύτερα αδιέξοδα.

Η χώρα χρειάζεται μια νέα αρχή και οι εκλογές προσφέρουν την καλύτερη ευκαιρία. Ένα νέο εθνικό σχέδιο για το κυκλοφοριακό πρόβλημα με βασικό πυρήνα τη φιλοσοφία των “πόλεων χωρίς αυτοκίνητο”, θα μπορούσε να αποτελεί ένα από τα περιβαλλοντικά προστάγματα των πρώτων 100 ημερών της νέας κυβέρνησης.

Ένα τέτοιο σχέδιο στο θεωρητικό και ιδεολογικό σκέλος περιλαμβάνει τη λογική των εκτεταμένων πεζοδρομήσεων στις κεντρικές περιοχές, την αναγόρευση του πεζού ως την κρίσιμη μονάδα αναφοράς και σχεδιασμού, την αλληλεγγύη, δια μέσω της πολεοδομικής και συγκοινωνιακής πρόνοιας, στις πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες (παιδιά, τρίτη ηλικία, ΑμΕΑ, μητέρες) και στοχευμένα προγράμματα ανάπλασης ως απάντηση στην γκετοποίηση υποβαθμισμένων περιοχών.

Στο τεχνικό σκέλος τα μέτρα είναι γνωστά από την παγκόσμια εμπειρία. Ενδυνάμωση όλων των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς σε συνδυασμό με την προσφορά εναλλακτικών τρόπων μετακίνησης (ποδηλατόδρομοι σε όλες τις πόλεις και θαλάσσια συγκοινωνία όπου προσφέρεται) και σύγχρονα διαχειριστικά μέτρα. Ευέλικτα μικρά και μεσαία υπόγεια πάρκινγκ με χρηματοδότηση στους ΟΤΑ και εξομάλυνση των συγκρουόμενων συντεχνιακών συμφερόντων (Ταξί, Φορτηγά, Φορτοεκφορτώσεις, τουριστικά και σχολικά λεωφορεία).

Τέλος το κυκλοφοριακό είναι από τη φύση του ένα πολυπαραμετρικό πρόβλημα. Απαιτεί επομένως μια πολιτική που θα αξιολογεί συνεχώς και θα αναπροσαρμόζεται με ταχύτητα και ευελιξία. Κυρίως όμως μια πολιτική, που θα βρίσκεται σε μια διαλεκτική σχέση με τους πολίτες, θα αναδεικνύει το συλλογικό και δημόσιο συμφέρον της πόλης και των πολιτών, έναντι της εξατομικευμένης στάσης.

* Ο Σταύρος Κωνσταντινίδης είναι Συγκοινωνιολόγος – Πολιτικός Μηχανικός και πρώην διοικητής της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας

Τη σύμβαση για τη δημιουργία δικτύου ποδηλατοδρόμων μήκους 12 χλμ. στη Θεσσαλονίκη υπέγραψε ο δήμαρχος Βασίλης Παπαγεωργόπουλος. Το δίκτυο ποδηλατοδρόμων θα καλύπτει κυρίως την περιοχή της παραλιακής ζώνης αλλά και κάθετους οδικούς άξονες. 

Πρόκειται για ένα σύγχρονο δικτύο ποδηλατοδρόμων 12 χλμ. προϋπολογισμού 1.550.000 ευρώ που θα ολοκληρωθεί σε τρείς μήνες και η κατασκευή του θα γίνει με τις πλέον σύγχρονες προδιαγραφές. 

«Προωθούμε ένα εναλλακτικό μέσο μεταφοράς, αφού το ποδήλατο δεν ρυπαίνει και αποτελεί μέσο σωματικής άσκησης για μικρούς και μεγάλους. Δημιουργούμε ένα απολύτως ασφαλές δίκτυο ποδηλατοδρόμων που θα παραδώσουμε για χρήση μέχρι το τέλος του χρόνου», τόνισε ο δήμαρχος. 

Σύμφωνα με την μελέτη, το Δίκτυο ποδηλατοδρόμων θα διέρχεται από την παλιά και νέα Παραλία, από το πάρκο της ΧΑΝΘ καθώς και από τις οδούς Αγγελάκη, Εθνικής Αμύνης, Αγίου Δημητρίου, Καυταντζόγλου, Λ. Στρατού, Σαλαμίνος, Δωδεκανήσου, Πολυτεχνείου Κουντουριώτου, Αναγεννήσεως, Πλ. Αριστοτέλους, Στρατηγού Καλλάρη και από τον πεζόδρομο της Δημ Γούναρη. 

Ήδη,πάντως, ο δήμος σχεδιάζει την επέκταση του δικτύου ποδηλατοδρόμων και σε άλλες περιοχές της πόλης.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.