Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Αποσπάσματα από βιβλία’ Category

Έχω υπογραμμίσει ότι η ύψιστη ανάγκη που έχουμε είναι να δημιουργήσουμε ένα γενικό ανθρώπινο συμφέρον που μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Αυτό το συμφέρον επικεντρώνεται τουλάχισττον στην εγκαθίδρυση μιας αρμονικής ισορροπίας με τη φύση. Η δυνατότητα επιβίωσης μας ως είδους εξαρτάται από τη μελλοντική σχέση που θα έχουμε με το φυσικό κόσμο. Αυτό το πρόβλημα δεν μπορεί να διευθετηθεί με την επινόηση νέων τεχνολογιών που θα αντικαταστήσουν τις φυσικές διαδικασίες χωρίς να κάνουν την κοινωνία περισσότερο τεχνοκρατική, περισσότερο συγκεντροποιημένη και, τελικά, εντελώς ολοκληρωτική.

Για να μπορέσει η τεχνολογία να αντικαταστήσει τους φυσικούς κύκλους που προσδιορίζουν το λόγο του διοξειδίου του άνθρακα της ατμόσφαιρας προς το οξυγόνο, να παράσχει ένα υποκατάστατο για το καταστρεφόμενο στρώμα του όζοντος, που προστατεύει κάθε ζωή από τη θανατηφόρα ηλιακή ακτινοβολία, να υποκαταστήσει το έδαφος με υδροπονικά διαλύματα – όλα αυτά, αν ήταν εφικτά, θα απαιτούσαν ένα εξαιρετικά πειθαρχημένο σύστημα κοινωνικής διαχείρισης που είναι ριζικά ασύμβατο με τη δημοκρατία και την πολιτική συμμετοχή των ανθρώπων.

Μια τέτοια συντριπτική, και στην ουσία παγκόσμια, πραγματικότητα εγείρει ζητήματα σχετικά με το μέλλον της ανθρωπότητας σε μια κλίμακα που σε καμιά ιστορική περίοδο στο παρελθόν δεν είχε η ανθρωπότητα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει. Το μήνυμα που δίνεται από μια «οικολογική τεχνοκρατία», αν μπορεί να ονομαστεί έτσι, απαιατεί ένα βαθμό κοινωνικού συντονισμού που δεν έχει προηγούμενο, συγκρινόμενος με τους πιο συγκεντρωτικούς δεσποτισμούς της ιστορίας. Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση είναι αρκετά ασαφές αν μια τέτοια οικολογική τεχνοκρατία μπορεί να επιτευχθεί σε επιστημονική βάση ή αν, ενόψει των λεπτών ελέγχων και ισορροπιών που ενέχονται σε αυτή, τα τεχνολογικά υποκατάστατα των φυσικών διαδικασιών μπορούν αν ρυθμιστούν τόσο καλά ώστε να αποκλείεται η περίπτωση κατατσροφικών δυσλειτουργιών.

Αν οι διαδικασίες της ζωής του πλανήτη και εκείνες οι διαδικασίες που αφορούν το είδος μας δεν μπορούν ανα γίνουν αντικείμενο διαχείρισης από ένα ολοκληρωτικό σύστημα, η σύγχρονη κοινωνία οφείλει να ακολουθήσει ορισμένους βασικούς οικολογικούς κανόνες. Σ’ αυτό το βιβλίο έχω διατυπώσει το επιχείρημα ότι η αρμονία στη φύση δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την αρμονία ανάμεσα στους ανθρώπους. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποσαφηνιστεί αυτή καθαυτή η ιδέα που έχουμε για το τι συγκροτεί την ανθρωπότητα. Αν παραμείνουμε απλώς συγκρουόμενα ταξικά όντα, φύλα, όντα ανήκοντα σε έθνη και εθνότητες, τότε είναι προφανές ότι κάθε είδος αρμονίας μεταξύ των ανθρωπίνων όντων θα είναι αδύνατον.Ως μέλη τάξεων, φυλών, εθνικών ομάδων και εθνοτήτων θα έχουμε συρρικνώσει το νόημα του τι πρέπει να είναι ανθρώπινο λόγω των χωριστικών συμφερόντων που μας φέρνουν ρητά αντιμέτωπους τον έναν με τον άλλο.

Ενώ η οικολογία διατυπώνει ένα μήνυμα διαφορότητας, το κάνει εντούτοις με τη μορφή της ενότητας στη διαφορότητα, επιπλέον, η οικολογική διαφορότητα δε βασίζεται στις συγκρούσεις, αλλά στη διαφοροποίηση, στην ολότητα που ενισχύεται από την ποικιλία των συστατικών στοιχείων της.

Από το βιβλίο Ξαναφτιάχνωντας την κοινωνία, Μάρεϊ Μπούκτσιν

Read Full Post »

γήπεδα γκολφ!!!

Κάθε χρόνο περισσότερα από 100.000.000 δέντρα κόβονται για την παρασκευή χαρτιού που φτάνει στα γραμματοκιβώτιά μας ως φυλλάδια, μπροσούρες, επιστολές κτλ ανεπιθύμητης αλληλογραφίας. Τα δέντρα προέρχονται από δάση των ΗΠΑ, Καναδά, Ινδονησίας και Β. Ευρώπης.

Η Ινδονησία είναι η δεύτερη – μετά τον Αμαζόνιο – σημαντικότερη περιοχή στον κόσμο ως προς τη βιοποικιλότητα, και η άγρια πανίδα της απειλείται περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Διαθέτει περίπου το 12% των θηλαστικών, το 16% των ερπετών και αμφιβίων και το 17% του συνόλου των πτηνών. Απειλούμενα είδη: 126 πτηνά, 63 θηλαστικά και 21 ερπετά.

Ενώ στη δεκαετία του ’50 το 1/3 της Αιθιοπίας καλυπτόταν από δάση, το 1978 τα δάση δεν καταλάμβαναν παρά μόνο το 4% της συνολικής έκτασης της χώρας, και το 1990 μόνο το 1%. Ομοίως, μέχρι τις αρχές του 20ου αι., τα δάση καταλάμβαναν πάνω από το μισό της συνολικής έκτασης των Ινδιών και το 1990 μόνο το 14%. Κάθε χρόνο στη Βραζιλία καταστρέφονται περισσότερα από 8.000.000 εκτάρια δάσους.

Τα 5.000.000 εκτάρια καπνοκαλλιεργειών θα μπορούσαν να παράγουν 15.000.000 τόνους δημητριακά, ποσότητα επαρκή για την κάλυψη των αναγκών που προκύπτουν από την αύξηση του πληθυσμού για περίπου 7 μήνες. Η ποσότητα των δημητριακών που χρησιμοποιούνται στις ΗΠΑ για την παραγωγή αιθανόλης, ενός μη αναγκαίου καυσίμου για τα αυτοκίνητα, θα μπορούσε να παράσχει μια πρόσθετη ποσότητα 10.000.000 τόνων δημητραικών. Μέχρι πρόσφατα υπήρχαν διαθέσιμες 3 εφεδρικές πηγές που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε περίπτωση συγκομιδής: οι εκτάσεις που είχαν τεθεί σε αγρανάπαυση στο πλαίσιο διαφόρων προγραμμάτων, τα πλεονάσματα και το 1/3 των παγκοσμίως παραγόμενων ποσοστήτων δημητριακών που διατίθενται για ζωοτροφές, πτηνοτροφές και ιχθυοτροφές. Στις αρχές του 1997 οι δύο πρώτες από αυτές σχεδόν εξαντλήθηκαν.

Μια μελέτη των Ηνωμένων Εθνών που έγινε το 1991, εκτιμούσε ότι 522.000.000 εκτάρια – δηλαδή το 38% των καλλιεργούμενων εκτάσεων παγκοσμίως – έχουν υποβαθμιστεί λόγω της κακής τους διαχείρισης από το Β’ παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Τα μεγαλύτερα ποσοστά υποβάθμισης της γης έχουν η Καντρική Αμερική (74%) και η Αφρική (65%), ενώ τα χαμηλότερα η Ευρώπη (25%) και η Αυστραλία (16%).

Από το βιβλίο, Η κατάσταση του πλανήτη, 1994

Read Full Post »

«Η οικολογία είναι ανατρεπτική επειδή θέτει υπό ερώτηση το καπιταλιστικό φαντασιακό το οποίο εξουσιάζει τον πλανήτη. Απορρίπτει το κεντρικό του κίνητρο, σύμφωνα με το οποίο η μοίρα μας είναι να αυξάνουμε ασταμάτητα την παραγωγή και την κατανάλωση. Δείχνει τον καταστροφικό αντίκτυπο της καπιταλιστικής λογικής πάνω στο φυσικό περιβάλλον και στη ζωη των ανθρώπινων όντων.»  Κορνήλιος Καστοριάδης

Η αποτυχία της ανάπτυξης στο Νότο και η απώλεια των σημάνσεων στο Βορρά οδήγησε οδήγησε πολλούς στοχαστές να θέσουν ξανά υπό ερώτηση την κοινωνία της κατανάλωσης και τις φαντασιακές της βάσεις, την πρόοδο, την επιστήμη και την τεχνική. Η συνειδητοποίηση της περιβαλλοντικής  κρίσης στην οποία παρευρισκόμαστε προσφέρει συγχρόνως μια καινούρια διάσταση. Έτσι, η ιδέα της απο-ανάπτυξης έχει μια διπλή αλληλουχία. Από τη μια μεριά σχηματίστηκε μέσα από τη συνειδητοποίηση της οικολογικής κρίσης και από την άλλη μεριά μέσα από την πορεία της κριτικής της τεχνικής και της ανάπτυξης.

Όσοι σχολιαστές και κριτικοί είναι λίγο πολύ κακοπροαίρετοι μιλούν για την παλαιότητα της «έννοιας», έτσι ώστε να ξεφορτωθούν πιο εύκολα την ανατρεπτική διάσταση των προτάσεων τις οποίες προβάλλουν οι τωρινοί «αμφισβητίες της μεγέθυνσης». Πρόκειται για σύγχυση ανάμεσα στην ύφεση και στην απο-ανάπτυξη. Πράγματι, για εμάς δεν πρόκειται ούτε για τη στάσιμη κατάσταση των παλιών κλασικών ούτε για μια μορφή παλινδρόμησης, ύφεσης ή «αρνητικής μεγέθυνσης» ούτε ακόμη για τη μηδενική μεγεθυνση – παρόλο που μέσα σε όλα αυτά βρίσκεται ένα μέρος της προβληματικής. Το σύνθημα της απο-ανάπτυξης έχει ως αντικείμενο να δηλώσει έντονα την εγκατάλειψη του αντικειμενικού σκοπού της μεγέθυνσης για τη μεγέθυνση, σκοπού του οποίου κινητήρας είναια ποκλειστικά η αναζήτηση κέρδους από τους κατόχους του κεφαλαίου, με καταστροφικές συνέπειες για το περιβάλλον.

Η κοινωνία μας συνέδεσε τη μοίρα της με μια οργάνωση θεμελιωμένη στην απεριόριστη συσσώρευση. το σύστημα αυτό είναι καταδικασμένο στη μεγέθυνση. Μόλις η μεγέθυνση επιβραδύνεται ή σταματά, έχουμε κρίση. Αποικισμένη από τη χρηματοοικονομική λογική, η οικονομία μοιάζει με γίγαντα με ασταθή ισορροπία, που δεν κρατιέται όρθιος παρά χάρη σε ένα συνεχές τρέξιμο, συντρίβοντας τα πάντα στο πέρασμά του. «Η μόνη λύση για ένα γκρουπ όπως το δικόμας», δηλώνουν οι υπεύθυνοι της εταιρείας Procter and Gamble, «είναι να λανσάρουμε κάθε χρόνο καινούρια προϊόντα.» Οι κυβερνήσεις και τα κράτη χρειάζονται κι αυτά τη μεγέθυνση για να πραγματοποιούν τον τετραγωνισμό του φορολογικού κύκλου: δηλαδή για να καλύπτουν τα αναγκαία έξοδα χωρίς να αυξάνουν τους αντιδημοφιλείς φόρους. Σε ό,τι αοφρά την απασχόληση, είναι πλεόν γνωστό ότι χρειαζεται μια ετήσια μεγέθυνση πάνω από 2% έτσι ώστε να υπάρξει όχι μια αύξηση αλλά μια ελάττωση της ανεργίας.

Εδώ συναντάμε το οικολογικό παράδοξο της μεγέθυνσης. Η ιδεοληψία του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος συντελεί στο να υπολογίζουμε ως θετικές κάθε παραγωγή και κάθε δαπάνη, ακόμη και εκείνες που είναι βλαβερές και εκείνες που είναι αναγκαίες για να εξουδετερώσουν τα αρνητικά αποτελέσματα των πρώτων. «Θεωρούμε κάθε αμειβόμενη δραστηριότητα», σημειώνει ο Ζακ Ελλύλ, «ως προστιθέμενη αξία, γενεσιουργό ευημερίας, ενώ η επένδυση στη βιομηχανία της αντιρρύπανσης δεν αυξάνει καθόλου την ευημερία, στην καλύτερη περίπτωση μας επιτρέπει να τη διατηρήσουμε.

Και πώς ονομάζουμε το καθαρό νερό, τον καθαρό αέρα, ένα περιβάλλον χωρίς κινδύνους – δεν είναι αυτά μια μορφή πλούτου? Γιατί όλα αυτά θα γίνονταν πλούτος μόνο εάν ένα ον τοποθετούσε μια περίφραξη γύρω τους και τα ανακήρυσσε ιδιωτική περιουσία?

Απόσπασμα από το βιβλίο «Το στοίχημα της απο-ανάπτυξης», του Σερζ Λατούς

Read Full Post »

Στις ΗΠΑ, ο οικολογικός χάρτης ταυτίζεται με το ρατσιστικό χάρτη. Τα πιο ρυπογόνα εργοστάσια και οι πιο επικίνδυνες χωματερές βρίσκονται στους κοιτώνες της φτώχειας, όπου ζουν μαύροι, Ινδιάνοι και πληθυσμοί λατινοαμερικάνικης προέλευσης. Το ΚένεντιΧάιτς, μια νέγρικη κοινότητα στο Χιούστον του Τέξας, είναι χτισμένο σε ένα χώρο κατεσραμμένο από τα πετρελαϊκά κατάλοιπα της Gulf Oil. Οι κάτοικοι του Κόβεντ, ενός οικισμού στη Λουιζιάνα, όπου λειτουργούν 4 από τα πιο ρυπογόνα εργοστάσια της χώρας, είναι σχεδόν όλοι μαύροι. Μαύροι ήταν στην πλειοψηφία τους αυτοί που κατέληξαν στα επείγοντα περιστατικά όταν το 1993 η General Chemical άδειασε όξινη βροχή πάνω από την πόλη Ρίτσμοντ Νορθ, στον όρμο της Καλιφόρνιας. Μια έκθεση της United Church of Christ, η οποία δημοσιεύτηκε το 1987, επισήμανε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν κοντά στα νεκροταφεία τοξικών αποβλήτων είναι μαύροι και Λατίνοι. Τα πυρηνικά απόβλητα προσφέρονται στους καταυλισμούς των Ινδιάνων, με αντάλλαγμα χρήματα ή την υπόσχεση εργασίας.

Στα τέλη του 1984, στην πόλη Μποπάλ της Ινδίας, στο εργοστάσιο φυτοφαρμάκων της χημικής εταιρείας Union Carbide έγινε μια διαρροή 40 τόνων θανατηφόρου αερίου. Το αέριο διαχύθηκε στα περίχωρα, σκότωσε 6.600 ανθρώπους και προκάλεσε βλάβες σε 70.000 ανθρώπους, πολλοί εκ των οποίων γρήγορα πέθαναν ή παρέμειναν για πάντα ανάπηροι. Η επιχείρηση Union Carbide δεν εφάρμοζε στην Ινδία κανέναν από τους κανόνες ασφαλείας που στις ΗΠΑ είναι υποχρεωτικά.

pollution

Η Union Carbide και η Dow Chemicals πουλούν στη Λατινική Αμερική πολλά απαγορευμένα στη χώρα τους προϊόντα. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους γίγαντες της παγκόσμιας χημικής βιομηχανίας. Στη Γουατεμάλα, για παράδειγμα, τα αεροπλανάκια ραντίζουν τις βαμβακοφυτείες με ζιζανιοκτόνα που η πώλησή τους απαγορεύεται στις ΗΠΑ ή στην Ευρώπη. Το 1974 μια έρευνα του Ινστιτούτου Διατροφής της Κεντρικής Αμερικής αποκάλυψε ότι στη Γουατεμάλα, σε πολλές περιπτώσεις, το μητρικό γάλα είναι μολυσμένο μέχρι και 200 φορές πάνω από το όριο επικινδυνότητας.

Η ατιμωρησία καλύπτει την εταιρεία Bayer από την εποχή που, ως μέλος του κονσόρτσιουμ IG Farben, χρησιμοποιούσε τους φυλακισμένους του Άουσβιτς ως δωρεάν εργατικά χέρια. Πολλά χρόνια αργότερα, στις αρχές του 1994, ένας ακτιβιστής οικολόγος της Ουρουγουάης κατάφερε να γίνει μέτοχος της Bayer για μια ημέρα. Χάρη στην αλληλεγγύη Γερμανών συντρόφων, μπόρεσε να υψώσει τη φωνή στη συνέλευση των μετόχων της δεύτερης στον κόσμο εταιρείας παραγωγής φυτοφαρμάκων, και ρώτησε γιατί η εταιρεία πούλαγε στην Ουρουγουάη 20 τοξικά φυτοφάρμακα που στη Γερμανία δεν είχαν άδεια, εκ των οποίων μάλιστα 3 είχαν θεωρηθεί «άκρως επικίνδυνα» και άλλα 5 «εξαιρετικά επικίνδυνα» από την παγκόσμια Οργάνωση Υγείας. Η απάντηση της συνέλευσης των μετόχων ήταν η συνηθισμένη: ότι δεν παραβαίνουν τους νόμους των χωρών στις οποίες χρησιμοποιούνται τα προϊόντα τους, κάτι που τυπικά είναι αλήθεια, και ότι τα προϊόντα είναι αβλαβή. Ποτέ δεν εξηγούν όμως πως γίνεται και δεν απολαμβάνουν οι συμπατριώτες τους αυτά τα βάλσαμα της φύσης.

SonyVideoPictures 165

Μεγιστη παραγωγή, ελάχιστο κόστος, ανοιχτές αγορές, υψηλά κέρδη: τα άλλα είναι το λιγότερο. Πολλές αμερικανικές βιομηχανίες είχαν εγκατασταθεί από τη μεξικανική πλευρά των συνόρων, πολλά χρόνια πριν υπογραφεί το σύμφωνο ελεύθερου εμπορίου ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Μεξικό. Αυτές οι εταιρείες μετέτρεψαν τη ζώνη των συνόρων σε μια μεγάλη βιομηχανική μάντρα. Το σύμφωνο απλώς τους έδωσε τη δυνατότητα να επωφεληθούν περισσότερο από τους εξευτελιστικούς μισθούς των Μεξικανών και από την ελευθερία που είχαν στο Μεξικό να δηλητηριάζουν ασύδοτα το νερό, το έδαφος και τον αέρα. Ωστόσο, 4 χρόνια μετά το σύμφωνο, τα νερά που βρίσκονται κοντά στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της Ford στο Νουέβο Λαρέντο και της General Motors στη Ματαμόρος περιείχαν 1000 φορές περισσότερες τοξίνες από το μέγιστο επιτρπτό όριο στην άλλη πλευρά των συνόρων. Στα περίχωρα των εγκαταστάσεων της DuPont, επίσης στη Ματαμόρος, οι ρύποι είχαν φτάσει σε τέτοιο βαθμό που αναγκάστηκαν να εκκενώσουν την περιοχή.

Από το βιβλίο «Ένας Κόσμος ανάποδα» του Εντουάρντο Γκαλεάνο

Read Full Post »

Σύμφωνα με τα σχέδια της Διεθνούς Τράπεζας, μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα οι οικολογικές βιομηχανίες θα διακινούν περισσότερα χρήματα από τις χημικές. Ηδη μάλιστα έχουν αρχίσει να αποφέρουν βουνά από κέρδη. Η σωτηρία του περιβάλλοντος αποτελεί για τις εταιρείες που το καταστρέφουν την πιο λαμπρή εμπορική τους επένδυση.

Στο τελευταίο βιβλίο του, The Corporate planet, ο Τζόσουα Καρλάινερ δίνει 3 διαφωτιστικά παραδείγματα με μεγάλη διδακτική αξία:

  1. 4 από τις πιο ρυπογόνες για τον αέρα του πλανήτη μας εταιρίες ανήκουν στον όμιλο General Electric, που είναι επίσης ο μεγαλύτερος αμερικανικός κατασκευαστής μηχανημάτων για τον έλεγχο της μόλυνσης της ατμόσφαιρας.
  2. η χημική εταιρία DuPont, μια από τις εταιρίες με τα πιο επικίνδυνα βιομηχανικά απόβλητα σε ολόκληρο τον κόσμο, ανέπτυξε έναν προσοδοφόρο τομέα υπηρεσιών, εξειδικευμένωνστην αποτέφρωση και την ταφή επικίνδυνων βιομηχανικών αποβλήτων
  3. μια άλλη πολυεθνική, η Westinghouse, που κερδίζει το ψωμί της πουλώντας πυρηνικά όπλα, πουλάει επίσης πανάκριβους εξοπλισμούς για τον καθαρισμό των δικών της πυρηνικών αποβλήτων.

Από το βιβλίο: «Ένας κόσμος ανάποδα» του Εντουάρντο Γκαλεάνο

Read Full Post »

Σύμφωνα με τον FAO τα ιχθυαποθέματα του πλανήτη έχουν φτάσει στα όριά τους. Η αλιευτική βιομηχανία απασχολεί σε παγκόσμια κλίμακα  περίπου 200.000.000 κατοίκους. Οι αυτόχθονες, που ακολουθούν παραδοσιακές μεθόδους αλιείας χρησιμοποιούν εξοπλισμό παλαιότερης τεχνολογίας και δε διαθέτουν αρκετή πολιτική δύναμη, μοιραία λοιπόν υποφέρουν περισσότερο από τη μείωση των ιχθυαποθεμάτων.

Τα υπερχρεωμένα έθνη του Τρίτου Κόσμου εξάγουν σημαντικό ποσοστό της θαλάσσιας συγκομιδής τους, και οι βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες καταναλώνουν 3 φορές μεγαλύτερες ποσότητες από τις αναπτυσσόμενες, παρά το ότι για τον Τρίτο Κόσμο τα ψάρια αποτελούν τη σημαντικότερη πηγή ζωικής πρωτεϊνης.

finning2

Ο FAO υπολογίζει ότι κάθε χρόνο δαπανώνται 124 δισ. δολάρια παγκοσμίως για να αλιευθούν ψάρια αξίας 70 δισ. δολ. Οι κυβενήσεις καλύπτουν τη διαφορά με δάνεια, επιβολή τελών εισόδου στα ξένα αλιευτικά σκάφη και άμεσες επιχορηγήσεις σε εξοπλισμούς και υπηρσίες. Τεράστιες ποσότητες από μαλάκια και οστρακόδερμα αλιεύονται στα νησιωτικά συμπλέγματα της ΝΑ Ασίας.

Οι συνέπειες τηε υπεραλίευσης δεν περιορίζονται στην εξάντληση των ιχθυαποθεμάτων: ένα από τα πιο διαδεδομένα προβλήματα είναι ότι οι ψαράδες στις ανοικτές θάλασσες πιάνουν και εξοντώνουν μαζί με τα επιθυμητά και διάφορα άλλα είδη, χρησιμοποιώντας δίκτυα επιφάνειας. Κατά τη διάρκεια του 1990, το ψάρεμα τόνου και καλαμαριών με αφρόδιχτα στοίχισε τη ζωή σε περίπου 42.000.000 θαλασσοπούλια, θαλάσσια θηλαστικά και άλλα είιδη. Οι γαριδότρατες φαίνεται ότι προξενούν τη μεγαλύτερη ζημιά παγιδεύοντας «άχρηστο» ψάρι σε ποσσοτό 80-90%, ποσότητα δηλαδή 10-15.000.000 τόνων ετησίως.

Από το βιβλίο: Η κατάσταση του πλανήτη, 1994

Read Full Post »

Σήμερα οι υγρότοποι αναγνωρίζονται ως φυσικοί μηχανισμοί ανυπολόγιστης αξίας για τη ρύθμιση και τη συντήρηση του υδροβιολογικού κύκλου. Το 1971 υπογράφηκε η Διεθνής Σύμβαση του Ράμσαρ που καθιέρωσε υποχρέωση των συμβαλλομένων κρατών να συντηρούν τους υγρότοπους με τη δημιουργία περιοχών ειδικής προστασίας τόσο ως προς αυτούς που αναφέρονται ρητά ως διεθνούς σημασίας υγρότοποι υδρόβιν πτηνών, όσο και ως προς αυτούς που δεν είναι εγγεγραμμένοι στο σχετικό πίνακα.

Meadow Parsley, Gunnison National Forest, Colorado

Κριτήρια λεπτομερειακού χαρακτήρα – για να υπάρξει ένας ενιαίος τρόπος εκτίμησης της σημασίας των υγροτόπων – προτάθηκαν από την πλευρά των κρατών στην πρώτη Διάσκεψη των Κρατών Μερών στο Gagliari (Ιταλία, 24-29 Νοέμβρη 1980), τα οποία σητ συνέχεια συμπληρώθηκαν ή τροποποιήθηκαν από τη δεύτερη Διάσκεψη στο Groningen, την τρίτη στη Regina και την τέταρτη στο Montreux. Τα εν λόγω κριτήρια διαιρούνται σε 3 κατηγορίες:

  1. κριτήρια για το χαρακτηρισμό υγροτόπων ως διεθνούς σημασίας για τα υδρόβια πτηνά.
  2. κριτήρια για το χαρακτηρισμό υγροτόπων ως διεθνούς σημασίας για τα φυτά και τα ζώα.
  3. κριτήρια για το χαρακτηρισμό υγροτόπων ως διεθνούς σημασίας επειδή είναι μοναδικά και αντιπροσωπευτικά οικοσυστήματα.

Η Ελλάδα έχει εγγράψει στον κατάλογο της Σύμβασης Ράμσαρ τους εξής υγροτόπους: τα Δέλτα Έβρου, Νέστου, Αξιού-Λουδία-Αλιακμονα, Αχελώου, την Αλυκή Κίτρους Πιερίας, το Έλος Κοτυχίου, τον Αμβρακικό Κόλπο, το Δάσος Στροφιλιάς, τις Λίμνες Μητρικού-Καρακάτζαλη, Βιστωνίδα, Κερκίνη, Μικρή Πρέσπα, τις Λιμνοθάλασσες Μεσολογγίου και Πόρτο Λάγος.

Από το βιβλίο «Περιβάλλον και Δίκαιο» του Ι.Κ. Καράκωστα

Read Full Post »

Older Posts »